null Beeld
Beeld

ColumnMartijn Wijchers

Mijn witte rolmodel is nu zwart

Als klein jongetje had ik een heel grote wens. Een wens die ik niet vaak uitsprak, maar waarvan ik vurig hoopte dat die ooit zou uitkomen. Ik wenste dat ik net zo zou zijn als Justin. Justin was mijn rolmodel. Hij was degene die me uit mijn schulp wist te krijgen. Dankzij Justin durfde ik vriendjes te maken en op te komen voor mezelf.

Justin was mijn held. Met hem kon ik over alles praten en meestal kwam het dan vanzelf weer goed. Hij was er voor me als het goed ging, maar hij was er vooral voor me op momenten dat ik verdrietig was. Als ik gepest werd en ik me alleen voelde. Ik weet nog dat ik na een zwemles niet met de andere kinderen mocht douchen. Zij vonden me vies, want ik had de kleur van poep. Ontroostbaar was ik, maar gelukkig was daar Justin. Hij zorgde ervoor dat ik ook hier weer bovenop kwam.

Ik leerde dat het probleem bij hen lag

Justin was lichtblond en had blauwe ogen en dat maakte hem in mijn ogen onoverwinnelijk. Want zo hoorde je er immers toch uit te zien? De barbiepoppen waarmee ik speelde, de afbeeldingen in de schoolboeken, de prinsen en prinsessen in sprookjes: overal waren blond haar en blauwe ogen de norm. In mijn favoriete televisieprogramma Kinderen voor Kinderen waren ook enkel blonde hoofdjes te zien. Met dat uiterlijk was je stoer en populair. Dat Justin niet echt bestond, deed niets af aan zijn invloed op mij. Zolang hij voor mijn gevoel bij me was, durfde ik meer en voelde ik me minder anders dan de witte kinderen in de klas, op zwemles en op televisie. Voelde ik me minder zwart.

Naarmate ik ouder werd, verdween Justin steeds meer uit mijn gedachten. Hoewel er genoeg momenten waren dat mijn huidskleur voor sommige mensen een ‘probleem’ was, leerde ik steeds meer dat dit probleem bij hen lag en niet bij mij. Representatie op televisie zorgde ervoor dat ik me niet langer anders voelde. In presentatoren op televisie, de plaatjes in de lesmethodes en zelfs bij Kinderen voor Kinderen, zag ik steeds vaker mezelf terug. Blijkbaar waren blond haar en blauwe ogen toch geen vereisten voor succes. Hun voorbeeld liet en laat zien dat kleur geen rol hóeft te spelen als je succesvol of populair wilt worden.

Zij zijn de échte rolmodellen

Inmiddels ben ik trots op mijn kleur. Ik ben trots op al die andere mensen in de media en op de werkvloer die laten zien dat zwart niet anders is en dat zwart niet minder is. Ik word er blij van als ik nu op televisie een betere afspiegeling van de samenleving zie. Natuurlijk steekt het dat er terreinen zijn waarop die gelijkheid er duidelijk nog niet is, maar des te mooier vind ik het dat juist daar mensen blijven strijden voor gelijkheid. Mensen die bij de interruptiemicrofoon kalm het woord nemen en keer op keer blijven benadrukken dat alle kleuren gelijk zijn. Zij zijn de échte rolmodellen en dankzij hen heb ik Justin niet meer nodig.

Martijn Wijchers schrijft over zijn ervaringen als zwarte, homoseksuele docent. Dit is zijn laatste column. Lees hier al zijn columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden