Column

Mijn verbinding met de ABN is meer sentiment dan gemakzucht

Marjolijn van Heemstra Beeld Maartje Geels

Steeds vaker heb ik last van IBAN-shaming; verbijsterde, soms ronduit boze reacties op mijn rekening bij ABN. 

Deze week nog, in de Markt met een q, die duurzame supermarkt waar je voor alles het dubbele betaalt om zonder schuldgevoel naar buiten te lopen. In de rij voor de kassa kwam ik een bekende tegen die haar ontgoocheling niet kon verbergen toen ze mijn groene pinpas zag. Zit jij nog bij ABN?

Nog wel, stamelde ik, met de nadruk op nog. Op haar ‘waarom’ had ik niet meteen een antwoord. Gemakzucht, concludeerde zij en ik beaamde dat.

Later bedacht ik dat dat niet de voornaamste reden is.

Het is vooral de herinnering aan het kleine ABN-kantoor in Capelle aan den IJssel waar ik mijn eerste rekening opende. Aan de mevrouw met kort bruin haar en een grote ronde bril die nu weer à la mode is, de plechtigheid waarmee ze zei dat mijn geld nu ‘veilig’ op de bank stond. Dat woord, veilig, tilde me daar in dat kantoortje over de drempel van volwassenheid. Ik was iemand die iets te beschermen had.

Echt veilig was mijn geld trouwens niet. Na een schenking van mijn oma, bedoeld voor later als ik groot was, kwam ik elke week in het kantoortje. Ik kocht blokhakken voor de ene vriendin, Oxbow-truien voor de ander en bioscoopkaartjes voor iedereen die mee wilde naar de film. Geld moet rollen, vond ik toen al.

Mijn ouders wisten nergens van en de vrouw met de nineties-bril stelde geen vragen. Ik hoefde me nooit te identificeren, ze wist wie ik was, die tiener die langzaam haar rekening plunderde om mensen te trakteren. Gouden tijden. Mijn verbinding met de ABN is meer sentiment dan gemakzucht.

Die drie beroemde letters verknoopten zich in mijn puberbrein met de woorden veilig, volwassen en vrij.

Maar de shaming doet zijn werk nu, ik schaam me voor mijn groene pas zoals ik me voor steeds meer schaam, een bijwerking van de tijdgeest die er voortdurend op uit lijkt ons te ontmaskeren. Benauwend, maar in dit geval noodzakelijk om mij los te weken van een jeugdliefde die mijn liefde niet waard is.

Deze week stap ik over naar Triodos. Niet zaligmakend, maar stukken beter dan een bank die betrokken is bij landroof en het schenden van mensenrechten, zoals onlangs uit een rapport van Milieudefensie bleek. Een nieuwe pas, een nieuwe tijd. Wel jammer dat ze bij Triodos geen kantoortjes hebben.

Schrijfster en theatermaakster Marjolijn van Heemstra denkt na over geld en wat van waarde is. Hier lees je haar andere columns.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden