Koers houdenTrea van Vliet

Mijn vader wil graag weten hoe het in de Jumbo is

Hoe ga je om met een bejaarde vader die psychiatrisch patiënt is en die nog rijk denkt te worden door boten te bouwen?

Terwijl minister Hugo de Jonge zich een ongeluk tweet, post, blogt en vlogt over hoe goed alles weer is voor mensen in instellingen, ruimen wij puin. Komende week komt mijn vader voor het eerst weer buiten de deur: hij moet naar de oorarts in het ziekenhuis en ik heb het voor elkaar dat hij net als voorheen weer bij mij thuis mag komen eten. En nu hoop ik dat het feit dat hij weer naar buiten mag, hem net zo goed zal doen als opgesloten zitten hem slecht heeft gedaan.

Hij is kracht in armen en benen verloren en is onzeker geworden, en ik bereid hem daarom goed voor op de buitenwereld. Op ‘normaal’ ook, óns normaal. Ik doe dat door hem te vertellen wat voor abnormaals er gaande is. Dat hij mondkapjes gaat zien, maar dat de viruscijfers toch laten zien dat we weer uit de gevarenzone zijn. Dat we bij mij thuis lekker Grieks gaan eten. Dat wanneer we weer wat verder in de tijd zijn, en wanneer zijn conditie weer beter is, we ook weer naar boten gaan kijken op de boulevard. Mijn vader hoort het stoïcijns aan. Vraagt dan hoe het in de Jumbo is.

Ik bewonder zijn vermogen om de kern te raken

Daarin is hij altijd mateloos geïnteresseerd, ik weet ook niet waarom, en ja, er is genoeg te zien in de Jumbo. Ik vertel mijn vader dat ik een vrouw zag die met plastic tasjes om haar handen uitgebreid alle repen chocola stond te bekijken en dat daarachter een lange rij mensen stond te wachten. Mijn vader denkt even na.

“Me dunkt dat dit eigenaardig is”, zegt hij dan. Ik check wát hij precies eigenaardig vindt. Mijn vader zoekt naar woorden. “Dat ze enerzijds zo angstig is dat ze tasjes om haar handen doet, en anderzijds uitgebreid de tijd neemt”, zegt hij ernstig. Ik glimlach, en bewonder zijn vermogen om de kern te raken. Een vaardigheid die Hugo de Jonge in spiegelbeeld bezit. “Het beperken van bezoek was heftig maar ook nodig”, tettert die. En dat het zo fijn is dat de instellingen weer open zijn.

Geen wóórd over de schade die het bezoekverbod toebracht

Paar puntjes: het was geen beperking maar een verbod. En was dat bezoekverbod nodig? Zorgmedewerkers moesten onbeschermd naar binnen blijven gaan, dus risico’s bleven. Geen wóórd over de schade die het bezoekverbod heeft toegebracht. Of over het feit dat nog steeds veel mensen hun vader, moeder, man, vrouw of zelfs hun gehandicapte kind niet, of alleen met plastic ertussen, kunnen zien.

Ook zegt De Jonge niets over alle mensen die al bijna honderd dagen hun instelling niet uit mogen, nog steeds opgesloten zitten. Niet zo kernachtig kortom. Tegelijkertijd wordt ons van hogerhand verzekerd dat we met een gerust hart weer op vliegvakantie kunnen.

“Eigenaardig”, zou mijn vader zeggen.

Journalist en schrijfster Trea van Vliet schrijft op deze plek over haar vader, die verblijft in een woonvorm voor psychiatrisch patiënten in Zeeland.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden