Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Mijn vader sprak niet graag over het incident met de kogel

Opinie

Sylvain Ephimenco

© Trouw
Column

Een streep door de lome lucht, op een doordeweekse middag in het Noord-Afrikaanse Oran. En een knal. Dit was het koppelteken dat de onuitgesproken link vormde tussen mijn vader en mij, misschien wel voor de rest van ons leven. 

Ik was bijna vijf jaar en zat op zijn bed, bezig elk van zijn bewegingen in me op te nemen. Hij zat op een stoel tegenover mij, licht voorovergebogen. Een held van een vader. Al licht kalend op zijn 33ste, met zweetparels op zijn voorhoofd en een wit mouwloos hemd om zijn torso. In zijn handen lag het dienstwapen dat hij bezig was schoon te maken of te controleren. Ik weet het niet meer. En hij, jaren later, ook niet meer.

Lees verder na de advertentie

Het pistool ging af en de kogel boorde zich een weg in de matras. Vlak naast me. Ik kan me die knal en die streep, het ploffende lood en de schrik niet meer herinneren. Wel, vaag, dat de kamer zich snel vulde met schreeuwende en drukgebarende buren. Ze dachten dat er een aanslag van het FLN, het Front de Libération Nationale, op die jonge politieagent was gepleegd. We zaten toen, in mijn geboorteland Algerije, midden in de bevrijdingsoorlog die tot volledige dekolonisatie en onafhankelijkheid van het Algerijnse volk zou leiden.

Dat mijn vader zijn hele leven lief en zorgzaam is geweest, heeft niets met schuldgevoel te maken

De buren waren woest, de jonge politieagent beschaamd. Dat kind van hem, dat hij enkele jaren eerder had verwekt, had hij bijna eigenhandig gedood. Jaren later kwam een cardeur bij ons thuis. Hoe je dit beroep in het Nederlands noemt heb ik gisteren op het internet niet kunnen vinden. Ik had op deze hectische en droeve dag ook weinig tijd voor mijn column. De cardeur kwam vroeger bij zijn klanten aan huis met zijn instrument, een soort houten schommel met spijkers, om de platgedrukte wol van de oude matrassen uit elkaar te halen en wat lucht te geven. En zo gebeurde het dat die man, tien jaar later, die beruchte kogel terugvond. Mijn vader, anders dan mijn pesterige moeder, sprak niet graag over het incident en de kogel is niet bewaard gebleven. Maar dat hij zijn hele leven een lieve en zorgzame vader is geweest heeft niets, daar kan ik van getuigen, met een eventueel schuldgevoel te maken.

Afgelopen vrijdagavond kreeg ik bericht van mijn zus: ‘Papa haalt de dag van morgen niet, zeggen de artsen’. We stapten de volgende ochtend in de auto en kwamen om 21 uur aan bij de kliniek. Het bezoek­uur was voorbij. De receptie was in het halfduister gedompeld, de portier een schaduw die ons behulpzaam de weg wees: “We wisten dat jullie kwamen”.

Mijn vader had de volgende dag dus toch nog gehaald. En er zouden nog enkele volgen. Praten ging niet meer. Ik pakte zijn hand en sprak over tal van futiliteiten, over vroeger. De kogel vergat ik. Gisteren is Claude Ephimenco, 89 jaar oud, om 07.20 uur overleden. Vaarwel. Naar het licht.

Sylvain Ephimenco schreef geregeld over zijn vader. Hij beschreef bijvoorbeeld hoe zijn vader 's ochtends in alle vroegte koffie zette en sneetjes stokbrood met roomboter smeerde voor zijn kinderen. En hoe trots hij als kind op zijn vader was als die met zijn ploeg kwam opdraven als er een ernstig ongeluk was gebeurd.

Drie keer per week schopt Ephimenco in Trouw heilige huisjes omver. Hier leest u zijn andere columns.


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

Door een profiel aan te maken ga je akkoord met de gebruiksvoorwaarden en geef je aan het privacy statement en het cookiebeleid te hebben gelezen.

Deel dit artikel

Dat mijn vader zijn hele leven lief en zorgzaam is geweest, heeft niets met schuldgevoel te maken