null Beeld Trouw
Beeld Trouw

ColumnTrea van Vliet

Mijn vader en zijn vriendschap met de stille, Russische medebewoner

Hoe ga je om met een bejaarde vader die psychiatrisch patiënt is en die nog rijk denkt te worden met boten bouwen.

“Hoi pap, ben je bij de kapper geweest?” vraag ik als ik mijn vaders kamer binnenkom waar hij achter zijn bureau zit te dutten.

Mijn vader kijkt op en glimlacht. “De kapper is bij míj geweest”, mompelt hij moeizaam.

Ik glimlach.

Hoe vaak wij deze twee zinnetjes al niet hebben gezegd de afgelopen jaren…

Ik doe mijn jas uit en help mijn vader in zijn tv-stoel te gaan zitten. Zo kunnen we elkaar het beste zien en horen, hij in die stoel en ik op zijn bed.

Mijn vader valt direct weer in slaap.

Alles wordt minder, mijn vader is echt in de winter van zijn leven beland.

En hoewel ik dat regelmatig moeilijk vind, ben ik ook getroffen door de mooie dingen die desondanks gebeuren.

Zo wilde mijn vader ineens een verjaardagskaart naar zijn broer sturen. Mijn vader is het zwarte schaap van onze familie. Met reden, de schade die hij heeft aangericht is groot, er is al dertig jaar geen contact.

Ik regelde een kaart, en mijn vader schreef er in zijn mooie handschrift “van harte gefeliciteerd met je verjaardag” op.

Ik was ontroerd. Want hoewel ik niet denk dat het zo ontvangen is, wist ik dat dit betekende “het spijt me zo en ik wilde dat ik het anders had gedaan”.

Er kwam geen kaart terug, maar het belangrijkste is gebeurd: mijn vader heeft zelf een eerste stap gezet.

Een ander mooi iets is dat mijn vader vriendschap heeft gesloten met Boris, de Russische medebewoner die nooit wat zegt. Een oude televisie brak het ijs: mijn vader kreeg een mooie tweedehands van mijn buurman. Mijn vader presteerde het om zijn oude haperende tv voor honderd euro te willen doorverkopen (rijk worden blijft het streven). Daar had ik een stokje voor gestoken (‘Wat ben je toch een loeder, krijg jij zomaar een nieuwe, ga je dat oude ding van je duur zitten te verkopen!’) en toen had mijn vader het toestel toch maar weggegeven. Aan Boris dus. Die al boos wordt als je naar hem kijkt en die erg achterdochtig is, hij heeft als enige een slot op zijn kamerdeur omdat hij anders zijn kamer niet uit wil.

Nu hoorde ik van mijn vaders begeleiders dat mijn vader en Boris sinds de televisiedeal vrienden zijn. Nog steeds zegt Boris niets, maar als mijn vader een dag heeft dat zelf eten hem niet lukt, helpt Boris hem. En hij waarschuwt de begeleiders als hij ziet dat het niet goed gaat met mijn vader.

Toen ik mijn vader ernaar had gevraagd, had hij plechtig gezegd “dat Boris en hij elkaar in het hart gesloten hadden”.

Dat raakte mij diep. Mijn vader, die nooit vrienden heeft gehad, heeft een vriend.

Een moment van lente in de winter.

Journalist en schrijfster Trea van Vliet schrijft over haar vader, die verblijft in een woonvorm voor psychiatrisch patiënten in Zeeland.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden