column

Mijn seksuele voorlichting beperkte zich tot al die gedempte geluidjes uit de slaapkamer

Beeld Trouw

Of ik mijn werk als vader wel optimaal had gedaan door mijn dochters goed seksueel voor te lichten. En biecht alles maar op, kom met je billen bloot! De vraag werd me gesteld op een middag in maart, in het Amsterdamse Felix Meritis enkele jaren terug. 

Ik stond toen op het podium tegenover een oververhitte zaal vol jonge feministen. Het was Vrouwendag en de bijeenkomst werd door het feministische maandblad Opzij georganiseerd. Ik begon peentjes te zweten en viel even stil. Toen ik weer in staat was iets te stamelen, steeg in de zaal een hysterisch boegeroep op. Als blanke middelbare man, met soms vrouwonvriendelijke columns, was ik een ideale prooi voor al die jonge hyena’s met gekortwiekt hennahaar.

Ik haal die herinnering op, omdat ik steeds vaker lees dat bekende Nederlanders zich met seksuele voorlichting voor jonge kleuters bezig houden. Zo heeft SBS6 zanger André Hazes bereid gevonden om piemeltjes en schaamlippen op een schoolbord te tekenen. Mij niet gezien: de schaamte is nog niet voorbij.

Ik had natuurlijk de waarheid kunnen vertellen, toen in Felix Meritis. Dat die seksuele voorlichting helemaal niet nodig was geweest, bijvoorbeeld omdat ik het gevoel had dat mijn twee meiden nog meer wisten dan ik. Vanaf groep 5 kwamen ze thuis met verhalen waarvan ik als latinoziel rooie oortjes kreeg, als ik me deze gewaagde metafoor mag permitteren. Ik merkte ook dat ze heel vroeg in tv-programma’s gingen funshoppen. Vooral uit ‘Goede tijden, slechte tijden’ waarnaar ze, ondanks mijn geboden, stiekem keken. Maar misschien vond ik het ook prima zo. Heel laf natuurlijk, maar zelf had ik weinig van mijn ouders opgestoken.

Als kind moest ik het doen met al die gedempte geluidjes uit hun slaapkamer. Een mysterie dat ik niet kon doorgronden. Ik heb eerder verteld dat ik de unieke keer dat ik om de assistentie van mijn vader vroeg om mijn kennis te vergroten, een klap heb geoogst. Ik moest maar observeren hoe konijnen het deden, adviseerde hij mij. Maar nu ik in dit grijze verleden zit te wroeten, valt het me op dat ook mijn moeder zich er toen met een jantje-van-leiden van heeft afgemaakt. Ik moet negen of tien jaar zijn geweest, het was na het middageten en ik moest weer naar school. Plots riep ze me bij zich in de keuken. Ze had een krant voor zich uitgevouwen en wees naar een cartoon. Je zag een blanke vader op kraambezoek bij zijn blanke vrouw. Tot zijn opperste verbazing ontdekte hij dat de baby in haar armen zwart was. De tekst en dus de clou van de cartoon herinner ik me niet meer, maar de guitige uitdrukking op moeders gezicht wel. “Snap je dit?”, vroeg ze me. Ik knikte beschaamd, vermoedend dat er meer was dan alleen een kwestie van omwisseling van baby’s. Ze zweeg tevreden en ik wist niet hoe snel ik de keuken uit moest komen.

En zo werd mijn seksuele voorlichting definitief afgesloten: dankzij het observeren van konijnen en het ontcijferen van een krantencartoon.

Drie keer per week schopt Sylvain Ephimenco in Trouw heilige huisjes omver.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden