null Beeld

ColumnSylvain Ephimenco

Mijn moeder is veranderd sinds we haar met haar verjaardag videobelden

In de week voorafgaande aan haar negentigste verjaardag, hebben we het nog geprobeerd: “Zou je toch niet dat vaccin eens doen? Een kleintje dan maar, een halfje eigenlijk, voor de zekerheid.” Maar moederlief was ­onvermurwbaar zoals ze iedere ochtend al is bij het thuisbezoek van de verpleegsters: “Geen nood, laat me maar rustig sterven. Zonder die coronaprik, dan ben ik sneller bij papa.”

Het klinkt stoer, maar in werkelijkheid is Marie-Louise ­altijd als de dood voor de dood ­geweest. In feite hecht ze nog evenveel aan het leven als aan haar tv-afstandsbediening, haar laatste trouwe metgezel. Kort samengevat: ze weigert uit principes bijna alles. Het vaccin, op bezoek bij familie, bij haar kinderen intrekken. Sinds de dood van mijn vader, twee jaar geleden, verlaat ze haar appartement hooguit voor een bezoek aan de begraafplaats of de ­supermarkt samen met mijn zus. Die lockdown avant la lettre heeft ze zich koppig zelf opgelegd, als de kastijding van de asceet in eenzaamheid.

Als God het wil

En die verjaardag dan? “Ach, dat haal ik niet. Heel misschien dan, als God het wil”, zei ze nog drie dagen (!) voor de bewuste datum. Moeder is als latina, geboren uit Spaanse ­ouders, altijd een kei geweest in ­extreem dramatiseren. Het slachtofferschap past haar als een op maat gesneden handschoen, maar haar kinderen weten hier gelukkig, zuchtend of schouderophalend, goed mee om te gaan.

Maar wat moesten we dan met die verjaardag? In lockdown gevangen konden de meesten niet reizen, terwijl ons bij wet maar een karig verjaardagkringetje was opgelegd. Weken tevoren hebben we in de familie-app driftig met elkaar overlegd. Ze zou bij kleinkind Raph gebracht worden, aan de voet van de berg Sainte-Victoire (Cézanne!) en via een videoverbinding uit diverse Franse steden, Nederland en Italië hoopten we haar blij te verrassen.

Het was nog een hele toer om haar te overtuigen haar flatje te ­verlaten. Uiteindelijk gaf ze zich ­gewonnen: “Het zal de eerste en laatste keer worden sinds papa.”

­Zaterdag was het zover. Op de brede flatscreen verschenen een voor een de gezichten. Totdat op dat ‘bioscoopscherm’, zoals ze de tv noemde, een verbluffend mozaïek van zoons, schoondochters, kleinkinderen, aangetrouwden, achterkleinkinderen en zelfs een paar ­baby’s werd gevormd. Zij die nooit internet of een smartphone heeft gehad en nooit een e-mail heeft ­gekregen, zag door haar tranen ­water branden. Met de handen voor de mond. Ook al waren de meesten van ons virtueel, niemand had dit willen missen. Raph liet haar de honderden felicitaties zien die onbekenden aan het schrijven waren ­onder haar foto op mijn Facebook­pagina.

Bij zoveel magie barstte de kluizenaarster uit in een tranendal van ­geluk. Sinds drie dagen verandert haar mantra niet meer door de telefoon en ik herken moederlief niet meer: “Het is de mooiste dag van mijn hele leven geweest”, zegt de negentigjarige.

Ingehaald door liefde en moderne technologie is moeder met haar ­gedaantewisseling bezig.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden