Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Mijn hoofd is als een overgelopen ligbad

Opinie

Erik Jan Harmens

Erik Jan Harmens. © Jörgen Caris
Column

Als ik naar het buitenland ga, sluit ik pas op de dag van vertrek een reisverzekering af. Waarom ik daar zo lang mee wacht weet ik niet. 

Op het polisblad dat ik als pdf krijg toegemaild, staan zo veel kleine lettertjes dat de moed me in de schoenen zakt om ze allemaal te gaan lezen. Ongetwijfeld zijn er uitsluitingen, bijvoorbeeld dat je je zonnebril niet vergoed krijgt bij een terroristische aanslag. Tsunami’s vallen er vast ook buiten. Het woord verzekering is dus eigenlijk een beetje misleidend: verlies ik iets dan is het allerminst zeker dat ik het terugkrijg of opnieuw kan kopen.

Lees verder na de advertentie

Genotsmiddel is ook zo’n woord. Tabak is een genotsmiddel, maar het gebruik leidt op de lange termijn niet zelden tot allerlei vormen van kanker. De definitie van genot is: aangename gewaarwording, maar als je golven bloed opgeeft is je enig denkbare pleziertje een snel overlijden.

Ik neem taal in eerste instantie letterlijk. Als ik iemand ontmoet en ze vraagt of ik zin heb om te blijven slapen, wil ik nee zeggen, omdat ik mijn tandenborstel niet bij me heb en ook geen schone onderbroek. Pas in tweede instantie denk ik: slapen betekent vrijen. Dan nóg vind ik het onprettig om met een vieze mond te gaan slapen, met haar borstel poetsen is onsmakelijk. Ik doe het even snel met mijn wijsvinger en denk aan het duopak van Oral-B dat ik zelf voor onverwachte logés in mijn badkamer heb liggen.

Of ik wil blijven slapen? Maar ik heb geen tandenborstel bij me

Rookwolkjes

Als vroeger iemand in de discotheek tegen me opbotste en vroeg: “Moet je vechten?” antwoordde ik ontkennend: “Nee, liever niet”, waarmee ik ongewild olie op het vuur gooide. Als iemand zegt: “Ik heb knallende hoofdpijn”, dan zie ik rookwolkjes uit zijn oren komen en als ik een relatie met iemand heb en die zegt: “Wij blijven altijd bij elkaar”, voelt dat voor mij alsof ze in de toekomst kan kijken.

In tweede instantie snap ik het allemaal wel, maar omdat er eerst een eerste instantie is leef ik eigenlijk twee keer. Vandaar dat ik soms zo moe ben van alle signalen in mijn hoofd dat het voelt alsof ik lopend over straat in slaap kan vallen. Dingen die mensen dan nog tegen me zeggen komen niet meer binnen. Ik antwoord “uh-huh”, maar heb geen idee waar het over gaat. Mijn hoofd is als een ligbad overgelopen.

Op zo’n moment wil ik het liefst in een donker hol kruipen, maar waar ik woon zijn geen holen, alleen appartementen. Met luxaflex die je overdag niet dicht kunt doen, want dan denken ze dat je iets te verbergen hebt.

Auteur en dichter Erik Jan Harmens schrijft wekelijks over wat er gebeurt in zijn drukke hoofd. Lees hier zijn vorige column 'Mijn gedachten zijn vaker donker dan licht'

Deel dit artikel

Of ik wil blijven slapen? Maar ik heb geen tandenborstel bij me