Beeld Trouw

Column Sylvain Ephimenco

Mijn CO2-arme vakantie was geen succes

Mijn vakantie? Een ascetische periode van twijfels die grotendeels door een te vroege hittegolf werd bepaald. Ja, van zeer hoge temperaturen ga je niet alleen hevig transpireren maar raak je ook in de war. Overal deze zomer hoorde je door het gebrom van de ventilatoren en de airco’s de alarmkreten opstijgen: wie durft nu nog aan deze klimaatverandering te twijfelen? Een BN’er van wie ik de naam niet meer weet, twitterde dat klimaatontkenners nu hard aangepakt moesten worden. Desnoods door justitie. De Zweedse groene zeloot met vlechten Greta Thunberg leek plotseling overal op te duiken. Des te ongemakkelijker voelde ik me toen Greta aankondigde deze maand naar een klimaattop in de VS af te reizen. Maar let op: niet met het vliegtuig maar per zeilboot!

Hoeveel extra CO2 zou ik op de mountainbike afstoten?

Ik riep mevrouw Ephi bij me en, hoewel ik geen klimaatscepticus ben geweest en geen schuldgevoel hoef te hebben, besloot ik toch een tandje bij te zetten in onze strijd tegen de opkomende CO2-gevaar. Laten we van die vier vrije weken een koolstofdioxidearme vakantie maken, stelde ik voor. Vanzelfsprekend geen vliegtuig of cruiseschip pakken, maar ook de auto bijna helemaal laten staan. Zo begon en eindigde mijn vakantie: onder de olijfboom in onze tuin met veel gedownloade boeken en bladen. Wel sprong ik regelmatig op mijn mountainbike om de bergen in te fietsen. Totdat ik me verschrikt afvroeg hoeveel extra CO2 ik door mijn fysieke inspanning niet afstootte. Een mens schijnt gemiddeld een kilo CO2 per dag te verbranden wat gelijk staat aan een paar minuten autorijden. Die 3 of 4 minuten is wel 7 kilometer per dag en dus 2500 km in een heel jaar. Denk dat dit geldt ook voor kinderen die nog geen rijbewijs hebben! Voor de zekerheid besloot ik mijn fiets vaker te laten staan.

Eerlijk gezegd werd deze koolstofdioxidearme vakantie saaier en saaier. En dit terwijl het klimaat overal voor opwindende natuurrampen en bosbranden zorgde. Ik besloot mijn olijfboom te verlaten en liep richting onze (gas) barbecue die tot we nu toe uit CO2-overwegingen en principes niet hadden aangeraakt. Maar uitgerekend toen ik een set lamskoteletjes erop wou leggen (ik dacht dat lamsvlees uit CO2-oogpunt wel geoorloofd was omdat de dieren klein zijn en relatief weinig boeren en winden laten) kwam het rapport van het IPCC uit. Het klimaatpanel van de Verenigde Naties adviseert ons dierlijke eiwitten te laten staan, willen we de planeet van de hongersnood redden. En zo voelde ik al bakkend de vleesschaamte bij me opkomen. Gisteren las ik de culinaire column van Mara Grimm in Trouw die zich boos maakte over ‘Guilty pleasure’. Ze geeft als advies: ‘Schaam je nooit voor wat je eet’. Te laat voor mij: ik zal gedwee op het jachtseizoen wachten om in de Belgische Ardennen bij slagerij Ducroc stiekem een portie wild zwijn te gaan ophalen. Al met al is mijn vakantie met CO2-reductie geen succes geweest. Zeker toen ik aan het einde daarvan, volstrekt in de war, in NRC Handelsblad las: ‘Pas in de dood zullen we klimaatneutraal zijn’.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden