Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Met plezier smijt Erik Cadée donders ver

Opinie

Marijn de Vries

Columniste Marijn de Vries. © Maartje Geels
column

Eigenlijk is hij geen topsporter meer. Hij heeft een zoon. Over een week begint hij met een nieuwe baan. Fulltime. Hij traint nog maar vier keer per week. Eigenlijk niet bijster veel meer dan de sportminnende huisvader, die als de kinderen in bed liggen nog snel even langs de sportschool wipt. En toch wierp hij afgelopen weekeinde de limiet om deze zomer naar de Europese kampioenschappen atletiek in Berlijn te mogen.

Discuswerper Erik Cadée. De man die eigenlijk zijn hele carrière in de schaduw van Rutger Smith heeft gestaan. Waar een nummer één is, moet altijd een nummer twee zijn. En Erik Cadée had die pech. Kijk maar eens op uitslagenlijstjes: goud Smith, zilver Cadée. En dat terwijl Erik een ongelooflijk goede discuswerper is. In 2003 begon zijn carrière glansrijk, met een Europese juniorentitel. Een vorig leven, noemt hij het zelf inmiddels. Een leven dat zich steeds meer toespitste op fulltime sport. Hij begon wat studies, maar stopte er ook snel weer mee, omdat hij helemaal vol zat van atletiek.

Lees verder na de advertentie

Papendal, dat was de plek waar hij wonen ging, in 2006. Om alleen maar te trainen, te eten en te slapen. Daar moet je wel tegen kunnen, zei hij toen. Heel veel mensen zouden gek worden. Ach, kon zijn 34-jarige zelf nog maar eens in gesprek met de 22-jarige jongen die hij toen was. Had hij het dan anders gedaan? Wie weet. Maar hij had sowieso gezegd: pas op, vent. Verlies je niet in over-focus. In blessures. Ze gaan in je kop zitten, als je geen afleiding hebt. Ze vreten je op. Niet op de plek waar het pijn doet. Maar mentaal.

De focus is eraf. Het moeten moet niet meer. De vrijheid is terug. En het plezier.

Het moeilijkste in topsport is niet het trainen, niet het nauwgezette eten, niet de tot op de minuut geplande rust. Het moeilijkste is om in de koker te blijven zitten. In de bewustzijnsvernauwing die geen ruimte laat voor iets anders dan alleen de sport. De geest wil meer, wil net als het lijf: uitdaging. Daar waar topsport voor het lichaam extreem uitdagend is, is het voor de geest juist vaak dodelijk saai.

Sommige atleten lezen boeken. Anderen slepen hun Playstation overal mee naartoe. Of zitten alleen maar op Snapchat en op Instagram. Dat is geinig zolang het goed gaat. Maar raak je geblesseerd, dan wordt ook dat op den duur schreeuwend saai. Iedereen gaat verder, voorwaarts in het seizoen. Jij zit stil. Hou je geest dan maar eens gezond.

Erik Cadée had een goede topsportcarrière. Tuurlijk, hij had graag wat meer willen winnen. Een medaille op een groot toernooi, wat was dat mooi geweest. In plaats daarvan bleef de tiende plaats op de Olympische Spelen van Londen zijn hoogtepunt. Daarna werd het langzaam minder. Werden zijn worpen korter. Liep hij vast, als profsporter. Stoppen. Stoppen? In ieder geval niet zo verder.

Twee jaar geleden nam hij afscheid. Nou ja, 'afscheid'. Hij kreeg een baan. Een kind. En was dus fulltime sporter-af. Sindsdien 'doet hij maar wat' - zijn eigen woorden. En eigenlijk gaat het supergoed. Misschien wel beter dan het heel lang is gegaan. De focus is eraf. Het moeten moet niet meer. De vrijheid is terug. En het plezier.

Ik blijf benieuwd wat Erik Cadée tegen zijn 22-jarige zelf zou zeggen. Misschien wel: Vent, moet niet te veel van jezelf. Daar ga je niet verder van gooien. Wel van plezier. Daarmee smijt je donders ver.

Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Hier vindt u meer van haar columns.

Deel dit artikel

De focus is eraf. Het moeten moet niet meer. De vrijheid is terug. En het plezier.