Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Met pensioen? Ik heb geen idee hoe dat moet

Opinie

Rob Schouten

Rob Schouten © Maartje Geels
Column

Het idee dat ik nu toch eerder met pensioen kan dan ik de laatste tijd dacht omdat de pensioengerechtigde leeftijd naar het zich laat aanzien weer verlaagd wordt, vervult mij met een vreugdevol maar volstrekt onduidelijk gevoel. 

Als een kind dat een cadeautje in het vooruitzicht krijgt gesteld maar geen idee heeft wat. Oktober 2020, antwoordde ik steevast als iemand mij ernaar vroeg, dat wordt dan nu misschien juni of zelfs april 2020 maar vraag me niet wat het precies betekent.

Lees verder na de advertentie

Een paar maanden geleden zond een of ander pensioenfondsje mij als eerste een keurige brief met de vraag wat ik nu eigenlijk in de toekomst wilde maar ik heb nog steeds niet gereageerd, onmachtig om te antwoorden. Ik heb eigenlijk geen idee wat pensionering inhoudt. 

Als kind dacht ik altijd dat ge­pen­si­o­neer­den naar een pension gingen

In mijn omgeving heb ik er bij mijn weten ook nog nooit een meegemaakt. Werd mijn vader gepensioneerd, hier bloemetje, horloge van de kerk, nu ben je klaar? En mijn moeder, versierde stoel in het laboratorium waar ze werkte? Misschien dat het elders gevierd of opgemerkt wordt maar niet in mijn familie. En dus heb ik geen flauw idee.

Passende emoties

Als kind dacht ik altijd dat gepensioneerden naar een pension gingen waar ze tot in lengte van dagen verzorgd werden maar dit bleek na lezing van 'Villa des Roses' van Willem Elsschot op een vergissing te berusten. Pensioen komt van pensio, Latijn voor de lijfrente die Romeinse soldaten na bewezen diensten kregen. Ook niet van toepassing op iemand uit mijn omgeving. Kortom, hoewel ik vind dat ik er een beetje naar uit moet kijken heb ik geen idee wat me te wachten staat.

Komt er een streep door deze columns, staan mensen voortaan voor mij op in de tram? Ik ken ook bijzonder weinig, zeg maar géén romans die het probleem van de pensionering behandelen. Dat komt denk ik omdat schrijvers voor hun gevoel helemaal niet met pensioen gaan. Ik hoor de vakbonden over zwaar werk praten dat vroegere pensionering zou rechtvaardigen maar schrijven is in die zin geen zwaar werk, misschien knarsen er wat meer hersencellen maar je slijt er niet sneller van. 'Je kunt er toch bij blijven zitten', zei Vestdijk eens, gevraagd naar de inspanning die het schrijven van zoveel romans, essays en gedichten hem kostte. 

Ik kijk om me heen naar voorbeelden, maar niemand laat iets los en dus wandel ik in onzekerheid naar het moment

Hij zal ook op een gegeven moment wel AOW hebben gekregen maar ik geloof niet dat dat moment in zijn schrijven aanwijsbaar is. En zo verkeer ik in onzekerheid over de bij de pensionering passende emoties. Ga ik verheugd vanwege een fijne oude dag de nieuwe levensfase in of zal ik mij ook een beetje afgeschreven voelen en niet meer weten wat ik moet doen? Ik kijk om mij heen naar voorbeelden, op straat en in de tram (voortaan halve prijs?), maar niemand laat iets los en dus wandel ik in onzekerheid voort naar het onbekende moment.

Ik wilde deze column afsluiten met een klinkend spreekwoord of een memorabele uitspraak over het pensioen maar ik kan er op internet geen een vinden: 'Er zijn geen spreekwoorden of uitdrukkingen die 'pensioen' bevatten.' Dat zegt mij genoeg over de denkbeeldigheid van de pensionering.

Eerdere columns van Rob Schouten leest u op trouw.nl/robschouten.

Lees ook:

Opinie: Pensioen is een recht, maar moet het daarom ook een plicht zijn?

Rond je 66ste verlies je je baan, zo schrijft de CAO voor. Maar waarom eigenlijk, vraagt Marianne van der Pol, beleidsadviseur bij de FNV, zich af.

Waar blijf dat pensioenakkoord nou?

Vakbonden en werkgevers komen maar niet met hun plan voor de toekomst van de pensioenen. De politiek wordt ongeduldig.

Deel dit artikel

Als kind dacht ik altijd dat ge­pen­si­o­neer­den naar een pension gingen

Ik kijk om me heen naar voorbeelden, maar niemand laat iets los en dus wandel ik in onzekerheid naar het moment