null Beeld
Beeld

ColumnStevo Akkerman

Met het virus is het zo: wie zeker is van zijn zaak, overschreeuwt zichzelf hoogstwaarschijnlijk

Wat een goed idee van die moeder uit Groningen, gisteren in de krant. Ze overweegt haar 14-jarige zoon een dag per week ‘preventief’ ziek te melden om hem de hort op te sturen. Weg bij het scherm. Pak de fiets en beschrijf wat je ziet: wat valt er waar te nemen in het aardbevingsgebied, welke sporen van de oorlog vind je nog op Schiermonnikoog. Zou het niet iets zijn dat scholen zelf ook kunnen organiseren, nu ze slechts ­beperkt weer open gaan?

Ik zie mezelf weer de boot ­nemen van Den Helder naar Texel, tien jaar oud, om naar de Georgische begraafplaats te fietsen; daar had ik over gelezen, die wilde ik zien. En het ging niet alleen om wat ik zag (zoals een bord in een weiland: ‘Ons eiland voor de Heiland’), het ging om het gevoel dat de wereld open lag, al was het wel hard trappen tegen de wind in.

Je gunt het kinderen en jongeren het meest, die ervaring van vrijheid, de ontdekking van de ander en het andere, maar we willen natuurlijk allemaal uit de lockdown, dat mag je gerust een open deur noemen. Sommigen zijn echter iets te gretig. De mensen achter Herstel-NL bijvoorbeeld, het ‘coronateam’ van wetenschappers en artsen die alvast begonnen zijn met het beplakken van bushokjes. “Er is een plan waarmee ­Nederland open kan”, luidt de blijde boodschap, zelfs voorzien van een datum: 1 maart. Wie zoiets beweert en er de boer mee op gaat, moet wel heel zeker zijn van zijn zaak. Terwijl het met het virus zo is: wie zeker is van zijn zaak, overschreeuwt zichzelf hoogstwaarschijnlijk. De cijfers stijgen weer, wie weet wat ons nog boven het hoofd hangt?

Verontwaardigde uitroeptekens

Het Herstel-idee dat we miljoenen ‘kwetsbaren’ zouden kunnen – en willen – afzonderen van ‘niet-kwetsbaren’, gaat te ver om een plan te mogen heten, en bovendien is er onderling gedonder. Maandag trokken drie prominenten (de economen Coen Teulings, Barbara Baarsma en Bas Jacobs) zich terug; volgens ­Jacobs was het team te veel een actiegroep geworden. Voorzitter Robin Fransman gooide het op ingrijpen van buitenaf. “Kringen rond het kabinet” hadden grote druk uitgeoefend en erop aangedrongen de publiciteitscampagne te staken, meldde hij. Het zou kunnen. Maar kringen rond het kabinet noemden het gisteren kul.

In december publiceerde Herstel-NL een stuk in NRC, en toen viel me al de hoge toon op: “Waarom heeft het kabinet nog geen plannen voor risico-gestuurd beleid afgekondigd, zoals we eerder hebben bepleit?”

Het klonk toch een beetje alsof een krant van de regering wil horen waarom het hoofdredactioneel commentaar nog altijd niet in beleid is omgezet. Dat er rond corona bijna ­alleen nog met verontwaardigde uitroeptekens wordt gesproken, is niet verwonderlijk; mensen hebben het zwaar en richten zich tegen iedereen die een oplossing in de weg lijkt te staan. Maar wie leest hoe het een jaar geleden allemaal begon, wat er toen werd gedacht en hoe anders alles liep, beseft dat enige bescheidenheid geen kwaad kan. Waarmee ik niet bedoel dat discussie overbodig is, discussie is gezond.

En intussen gaan de kappers weer open, mensen. Ik gun het u zo.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees ze hier terug. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden