null Beeld Trouw
Beeld Trouw

ColumnStevo Akkerman

Met een gum de wereldliteratuur door uit angst om te kwetsen

In het loffelijke streven om ­wereldklassiekers toegankelijk te maken voor jongeren, komt uitgeverij Blossom Books met een vertaling van De goddelijke ­komedie van Dante Alighieri. Dat werk stamt uit de veertiende eeuw, hetgeen betekent dat de thematiek enigszins afwijkt van die van hedendaagse auteurs. In het eerste deel van dit boek, ‘Hel’ geheten, daalt de hoofdpersoon af naar het eeuwige inferno, waar hij het lot van verschillende historische figuren aanschouwt.

Gruwelijk is het. De verdoemden worden keer op keer in tweeën gesneden. En ­onder hen bevindt zich de profeet ­Mohammed. Maar dus niet in deze nieuwe versie voor jongeren; zijn naam is uit de tekst verwijderd. “We wilden niet onnodig kwetsen”, verklaarde de uitgeverij.

Waarom zo bang voor Aboutaleb?

Ik had mijn Dante niet bij de hand, maar een theoloog – gespecialiseerd in het Oude Testament, dus wel wat gewend – zette de betreffende passage gisteren op Twitter. Daar gaan we, in een vertaling uit 2000:

“Zie mij, Mohammed, aan: ­verminkt als geen!
Voor mij gaat Ali, met het hoofd gespleten
Van kuif tot kinnebak; hoor zijn geween.

Ook ieder ander hier, laat ik u ­weten,
Heeft twist en tweedracht op de aard verspreid;
En daarvoor ­worden wij uiteengereten.”

Dit is nog niet het meest plastische fragment, maar het geeft een idee. De gehele wereldliteratuur, inclusief de afdeling religie, barst van dergelijke taferelen – moeten we die weggummen als het Mohammed ­betreft? “Dan kun je net zo goed de hele Europese cultuurgeschiedenis kuisen, zonder Mohammed blijft er weinig over”, reageerde NRC-redacteur Lotfi El Hamidi. En Emine Ugur, veelgelezen twitteraar, verzuchtte: “Hou op met dingen doen waar moslims niet om hebben gevraagd”.

Zo overspannen is het klimaat dus geraakt, zo weinig begrijpen we van de ander – of het nu een auteur is van zeven eeuwen geleden of de moslim van nu – dat we conclusies trekken op basis van schrikachtige veronderstellingen. En het werkt twee kanten op: angst om te kwetsen en angst om gekwetst te worden. Kijk wat er gebeurt als de Rotterdamse burgemeester Aboutaleb het woord ‘ramadan’ laat vallen in verband met de avondklok. Hij wilde wijzen op te verwachten drukte, maar half Nederland deed alsof hij van plan was de sharia in te voeren om moslims een uitzonderingspositie te geven. Waarom zo bang voor Aboutaleb? Misschien drukte hij zich onhandig uit, maar alle opwinding was gedoe om niks.

Ontspanning

Of neem de manier waarop De ­Telegraaf in het commentaar ­reageerde op de entree van GroenLinks-Kamerlid Kauthar Bouchallikht. Vanwege haar activiteiten bij de moslimjongerenclub Femyso wordt haar verweten ‘de geheime agenda’ van de Moslimbroederschap te willen doorvoeren: “Met deze wolf in schaapskleren krijgt de ­politieke islam voet aan de grond in het het hoogste orgaan. Dat is een ­nederlaag voor onze open westerse democratie”. Mijn voorstel zou zijn te wachten op wat zij doet en zegt in het parlement. Als ze de politieke ­islam wil prediken – ze ontkent dat – zal ze niet ver komen.

Echt, wat meer ontspanning zou het land goed doen.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden