OpinieMantelzorg

Mensen kijken vaak weg bij een handicap, dat doet pijn

Toen Mariska van Gennep met haar man in de rolstoel boodschappen deed, zag ze een kennis wegduiken achter de bloemenstal. 

Als je over seksueel geweld praat, draaien mensen hun hoofd weg. Dat zei Iva Bicanic, de winnares van de lande­lijke Vrouw in de Media Award 2019, ­tijdens de uitreiking ervan eerder deze maand.

Wegkijken, daarover wil ik het hebben. Over wegkijken bij mantelzorg. Want blijkbaar werkt het zo dat je, als je iets niet wilt zien, je er ook niets mee hoeft te doen.

De eerste keer van confrontatie ­leefde mijn man nog. Sjonny leed aan ALS. Een beroerde ziekte. Wanneer we samen boodschappen deden, hij in zijn elektrische rolstoel, was het niet leuk als je een kennis zag die bij de bloemist wegdook. Dat was echt letterlijk wegkijken. Voor beiden een klap.

Liever had ik de reactie van een buurvrouw in de super: “Ha meis, ik weet niet wat ik wil zeggen, maar ik wil je niet ontlopen.” Ik gaf terug: “Dank, nu kunnen we verder.” Ik vond het fijn dat ze aangaf moeite te hebben met mijn situatie en tegelijkertijd wel wilde praten.

Ik hoor het om mij heen. Mensen die eerst wel komen, maar dan wegblijven. Vooral bij een ziekte als ALS vallen de mensen uit. De goeien daargelaten, die blijven echt tot het eind. Zelfs daarna valt nog menigeen weg. Blijkbaar is een weduwe eng, maar dat is een andere discussie.

De man van een vriendin is doodziek. Daar zie ik het. De spoeling wordt dunner. Blijkbaar is het stel niet meer interessant, of mensen blijven maar helemaal weg omdat de situatie niet verandert. Ik, voorvechter van het verbeteren van de relatie tussen zorg en mantelzorg bij palliatieve ziektes, zie het met lede ogen aan.

Mij is gevraagd wanneer ik ga ‘stoppen met het verleden’. Nog zo’n leuke: “Blijf je dan niet in je verleden hangen?”

Vraag je dat ook aan een afgekickte junk, die voorlichting geeft om vooral niet te beginnen? Moet die ook maar stoppen, omdat er kans op terugval is?

Laten we elkaar de ogen openen. ­Nederland heeft veel mantelzorgers. Het gebeurt uit liefde en de druk vanuit Den Haag is groot. De kans bestaat dat je collega, vriend of vriendin mantelzorgt. Het zou fijn zijn als je eens vraagt hoe dat is, elke keer weer naar de zieke of stervende te gaan. Kost jou alleen wat moeite.

Zo krijgen de mantelzorgers meer begrip. Want ik weet dat er een groep op het tandvlees loopt en ‘wacht’ op een vriendelijk woord.

Lees ook:

Veel mensen melden zich ziek door privéstress

Privéproblemen worden te weinig besproken op de werkvloer. Dat zorgt voor steeds meer verzuim.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden