Beeld Maartje Geels

OpinieColumn

‘Mens en gezondheid’ gaat een vlucht nemen op de werkvloer

In de afgelopen decennia is er veel veranderd rondom de ramadan in Nederland. Toen ik voor het eerst begon te vasten, in mijn puberteit – het waren de jaren tachtig – , hadden mijn Nederlandse klasgenoten er nog nooit van gehoord. Ik had het hun ook niet willen vertellen, dat ik vastte. Want als je de enige moslim bent, de enige bruine ook nog, in het verder geheel witte vwo, dan wil je niet nog meer opvallen als de ‘ander’.

Maar goed. Op een dag rommelde mijn maag zo ernstig – volgens mij hoorde de hele klas het –, dat ik het dus vertelde aan een klasgenoot of twee. Wat volgde, was een zeer belangstellend vraaggesprek met enkele kinderen tijdens gym. Wat is het vasten dan? Waarom moet je het doen? Hoe houd je het vol, heb je dan niet een ontzettende honger?

Van jaren later, toen ik studeerde, herinner ik me een studiegenoot die me op een nogal indringende wijze zei dat zij zou doodgaan als zij zou moeten vasten. Hoe hield ik het vol?! Het was toch ongezond bovendien?

Dat was wel een terugkerend thema destijds, en nog steeds wel: dat vasten ongezond is. De hele dag niets eten en bovendien niets drinken, en dan na zonsondergang je buik rond eten en vol drinken. Dat kan niet goed voor je zijn. Daar komt bij dat je niet zomaar onbegeleid moet gaan vasten – een arts moet je eerst onderzoeken om te kijken of je dat wel aankunt, die onthouding.

Je onthouden van eten, daar heersten twijfels over.

Het vasten raakt ingeburgerd, nog nooit werd er zo divers gevast als nu

Tegenwoordig denken we nog weer anders. Vasten is gezond, hoor je steeds vaker. Het is zelfs een rage aan het worden en dan heb ik het over het zogenoemde tussentijds vasten.

Deze vorm van vasten begon in de sportwereld met vetverbranding als doel. De laatste tijd wordt het door steeds meer diëtisten en artsen omarmd en voorgeschreven aan patiënten. Het tussentijds vasten houdt in dat je vele uren lang, soms zestien uur of meer, niets eet, of dagen achtereen erg weinig eet. Dit geeft je darmen de rust, het ontgift je lichaam, je verbrandt vet en je lichaam herstelt zich van dat steeds maar overeten, wat we met zijn allen (wij die omringd zijn door overvloed) vaak genoeg doen.

Het vasten raakt zo langzaam ingeburgerd. Er wordt volgens mij nog nooit zo divers gevast als nu, of dat nu de vele vormen van het ­tussentijds vasten betreft of het ramadanvasten. Er komt dan ook meer acceptatie voor het vasten.

Dit jaar vasten moslims in de lockdown. Voor sommigen is dat lastig: de tijd doorkomen terwijl je thuis zit, valt dan tegen. Voor anderen is het thuis vasten juist een uitkomst: zo ben je niet steeds die collega die de koffiepauze, de traktatie of de lunch afslaat en is het vasten voor jou echt een persoonlijke aangelegenheid.

Voor het post-coronatijdperk voorspel ik dat we op zoek gaan naar gezondere manieren van werken. Mits het werk dat toelaat, zullen meer mensen gaan thuiswerken, of dat nu is om de files of de stress te vermijden, het klimaat te sparen, of om thuis te vasten.

‘Mens en gezondheid’ gaat een vlucht nemen op de werkvloer.

Naema Tahir is jurist en schrijver. Voor Trouw schrijft ze om de week een column. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden