Ik deug Deug ik?

Mag je al die voedselintoleranties van vrienden negeren?

Op het randje of net eroverheen? In Tijd leggen we u wekelijks alledaagse en minder alledaagse dilemma’s voor.

Vorige week was ze een lang weekend weg met een stel vrienden en vriendinnen. Ze kennen elkaar al jaren en weten exact elkaars eigenaardigheden en voorkeuren. In zo’n weekend koken ze om de beurt; met uit eten gaan zijn ze al jaren geleden gestopt, vooral omdat een van de vrienden glutenvrij eet. Het blijkt verdraaid lastig een goed restaurant te vinden waar echt geen gluut te bekennen is. Nu heeft die vriend altijd wel wat. Voor zijn glutenintolerantie stopte hij ineens met melk, daarvoor at hij geen suiker meer en sloeg alle zoetigheden af. '

Nu was zij aan de beurt met koken. Ze maakte een heerlijke maaltijdsoep, maar zag te laat dat er toch gluten zaten in het bouillonblokje. Het blokje lag al in de pan. Ach, zo’n vaart zou het toch niet lopen met die intolerantie? Ze aten die avond smakelijk. Ook de volgende dag hoorde ze de vriend nergens over. Mag je pietluttige gezondheidsfreaks om de tuin leiden? Of had ze het moeten bekennen?

Wat vindt u? Mag je al die voedselintoleranties van vrienden negeren? 

Mail uw reactie in max. 120 woorden met uw naam en woonplaats naar tijdreacties@trouw.nl (anoniem kan ook). Kijk ook op trouw.nl/ikdeug en geef uw mening. Heeft u zelf een moreel dilemma? Dat kan naar hetzelfde mailadres. Wij plaatsen uw kwestie – anoniem – in deze rubriek.

Vorige week stond de kwestie over de gevonden goudstaaf in Tijd. Zou u de gevonden schat zoals het hoort naar de politie brengen of de staaf verpatsen voor een veel hoger bedrag?

Hebzucht

Het zou niet in me opkomen om te proberen zo’n vondst te verpatsen. Een beloning van € 25.000 is toch fantastisch om te ontvangen. De dag ervóór had je nog geen idee dat zoiets je zou overkomen. Het is dezelfde hebzucht die maakt dat mensen in geldquizzen steeds maar doorgaan voor dat ene grote bedrag, wat ze uiteindelijk vaker niet dan wel bemachtigen.

Marianne Ratajski, Rozendaal

Vindersloon

Als ik de goudstaaf zou hebben gevonden, zou ik die zonder meer aan de wettelijke eigenaar teruggeven. Ik zou het vindersloon vervolgens aan een goed doel schenken. Het geld is nooit van mij geweest en ik krijg het door een toevallige omstandigheid. Daarom wil ik het niet hebben, want het is niet van mij en ik ben er van overtuigd dat ik door het geld voor mijzelf te houden niet gelukkiger zal worden. Ik zou er wel heel blij van worden als ik er andere mensen, en ik denk dan vooral aan kinderen, een beetje gelukkiger mee zou kunnen maken. Dat klinkt heel braaf, maar ik ben er al mijn hele leven (72 jaar) van overtuigd dat ik zo zal handelen.

Joke van den Berg, Ermelo

Inruilen

Over het dilemma goudstaven kan ik heel kort zijn: inruilen deze man! 

T. Specken-Boonstra, Arnhem

Inruilen (2)

Een tip voor de vindster: zie uit naar een andere man. Straks verpatst hij haar nog aan de meest biedende.

Jaap van der Heiden, Waddinxveen

Slaatje uit slaan

Ik kon het niet geloven: de geopperde mogelijkheid om de gevonden goudstaaf te verpatsen. Het vindersloon vind ik al een heel ruime beloning die eigenlijk niet hoeft. Wat niet van jou is, moet je teruggeven, ook zonder beloning. Hoe kom je op het idee om er nog een slaatje uit te slaan? Ik vind dit ronduit verwerpelijk. Ik zou het vindersloon blij verbaasd in ontvangst nemen.

Matti Tjepkema-Out, Lelystad

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden