Lezersreacties

Leer met processierups leven

Alle media zijn in de ban van de eikenprocessierups. Volgens een kaartje in Trouw (27 juni) zitten ze nagenoeg in het hele land. Gemeenten geven met linten per boom aan waar ze zitten en de bestrijdingsdiensten maken overuren. Overigens tot op heden zonder aantoonbaar resultaat. Grote beheerders van publiek toegankelijke terreinen als Staatsbosbeheer en Natuurmonumenten doen praktisch niets aan bestrijding.

Deze maand heb ik een fietstocht gemaakt van Berlijn naar huis. Waar ik ook keek in Duitsland: overal nesten in de eiken en nergens waarschuwingslinten. Mijn advies: zoek een oplossing in symptoonbestrijding van de klachten die de haren veroorzaken, of leer ermee te leven. Hooikoortspatiënten verwachten ook niet van de overheid dat bij alle bloeiende planten een bordje staat ‘pas op, stuifmeel’.

Jurrie de Vos, Tull en ‘t Waal

Economische belangen vertragen zorg voor het milieu 

Wat schetst mijn verbazing, het draagvlak voor klimaatbeleid neemt af vanwege de hoge kosten die ermee gemoeid zijn (Trouw, 28 juni). Wat een kortzichtigheid. Die hoge kosten zijn niets in vergelijking met de kosten als we niets ondernemen. Het gaat al veel te traag vanwege ‘economische’ belangen, terwijl al sinds begin jaren zestig duidelijk is dat de maatschappij gebaat is bij meer zorg voor het milieu. Triest.

Harry Eberhard, Arnhem

Compensatie voor onvrijwillige treinreis van niet Joodse vader

Mijn vader, niet Joods, is ’s nachts in augustus 1944 (wat ik mij nog heel goed herinner) met veel kabaal gearresteerd vanwege zijn verzetsactiviteiten, waaronder ‘Jodenhulp’. Zijn laatste, onvrijwillige, treinreis was van gevangenis Weteringschans in Amsterdam op 4 september 1944 naar Kamp Vught, waar hij de volgende dag werd gefusilleerd. Zou ik deze treinreis nu ook kunnen declareren bij de NS? Mocht het wat ‘opleveren’, dan wordt het direct gedoneerd aan Nationaal Monument Kamp Vught.

Nico Vos, Ermelo

Boos zijn om ons slavernijverleden?

De hele dag blijft het stukje van Babah Tarawally hangen (Opinie, 27 juni). Ik hoor en erken zijn pijn, zijn verdriet. Wat heeft hij écht nodig?

Er zijn wel degelijk mensen die het vreselijk vinden wat wij als Nederlanders in voorbije eeuwen en decennia hebben gedaan met mensen (Afrika, Indonesië, etc.). En er zijn scholen die veel aandacht besteden aan ons slavernijverleden. Mijn man staat op zo’n school in het ‘witte’ Amsterdam-Zuid. Ik heb een actie gesteund voor een slavernijmuseum. Wat kan ik verder doen? Boos zijn?

Ik ben wit en vrouw. En niet om appels met peren te vergelijken, maar ik kan evenzeer diep verdrietig en woest worden als ik lees dat anno nu nog steeds 41.000 vrouwen/meisjes verminkt worden door besnijdenis; reuze verontwaardigd omdat vrouwen niet ontkomen aan vooroordelen, discriminatie en geweld. En moedeloos omdat nog steeds mensen gebruikt worden, onderdrukt, arm gehouden, vermoord, uitgeroeid vanwege kleur, ras, godsdienst. Een van de heel bijzondere dingen die hoop geven omdat ze de veerkracht van de mens tonen, zijn liederen en muziek van hen die als slaaf werden gehouden. Blijf ze zingen, Babah Tarawally.

M. Klazen, Amsterdam

Tijdgeest zorgt voor verschillende meningen over slavernij

Een willekeurige Romein zal niet raar hebben opgekeken van de gigantische hoeveelheid slaven die Rome binnenstroomde, en de genocide die Caesar pleegde onder stammen in het tegenwoordige Frankrijk zou hem waarschijnlijk ook koud laten. Dit past in de tijdgeest van toen. Tegenwoordig zou er, naar alle waarschijnlijkheid, een interventiemacht in actie komen. Babah schrijft, volkomen terecht, dat Nederland(ers) een schandalige rol hebben gespeeld in de slavernij. Maar wat als je dit vroeg aan een Nederlander in de periode van de slaventransporten?

Mark Lakenman, Grootebroek

Goedkoper naar Venetië

Joke de Wolf schrijft dat een enkeltje met de trein naar Venetië bijna 200 euro kost (Tijd, 22 juni). Daarom kiest zij voor een veel goedkoper ticket vanuit Duitsland. Ze is blijkbaar niet op de hoogte van de Interrail Pass: 3 dagen – wel tweede klas – reizen in Europa binnen een maand, van 28-60 jaar voor 218 euro, na 60 jaar voor 196 euro.

Renée Kreiken, Landsmeer

Voetbalmeisje van de jaren vijftig

Het moet halverwege de jaren vijftig zijn geweest en ik woonde in de Rotterdamse wijk Spangen. Bij ons deed altijd Gerda mee in een Schotse rok en ze kon goed meekomen in ons jongensstraatvoetbal. Of ze ooit bij een club heeft gevoetbald weet ik niet, maar ze had talent. Daarom alsnog een ode aan Gerda, die je gerust een pionier mag noemen.

Nic van Dijk, Noordwijk

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden