LezersreactiesTijdgeest

Lezersreacties op Tijdgeest van 27 maart 2021: ‘Met diezelfde naaimachine herleefden oude tijden’

Tijdgeest-cover ‘Gronings goud’ Beeld Sjoerd van Leeuwen
Tijdgeest-cover ‘Gronings goud’Beeld Sjoerd van Leeuwen

Lezers reageren met graagte en nostalgie op het artikel over de terugkeer van de naaimachine.

Moment voor jezelf

Graag reageer ik op het interessante artikel van Charlot Verlouw over de herwaardering van naaien als ambacht (Tijdgeest, 27 maart). In de community van jonge naai(st)ers gaat het ook om iets anders dan ambacht: bodypositivity, self-­care en zelfexpressie. Door je ­eigen kleding te maken ben je niet afhankelijk van het aanbod van kledingwinkels, vaak van mindere kwaliteit en twijfelachtige herkomst, helaas. Door zelf patronen en stoffen te kiezen en je kleding te modelleren naar jouw maten, draag je kleding die letterlijk en figuurlijk bij jou past. Je bent het waard om daar die tijd en aandacht in te steken. Niks geen zorgende taak, juist een moment voor jezelf.
Dieuwertje ten Brinke Laren (Gld)

Mooi gemaakt

Ik begon met naaien op de oude trapnaaimachine van opoe. Die had echter als nadeel dat je er geen zigzagsteek op kon naaien. En dus kwam er een tweedehands elektrische naaimachine, die ik nog steeds heb. Ik maakte van een versleten flanellen laken twee nachthemden voor mijn dochters en van een oud stuk gordijnvelours een feestjurk voor een van de dochters. Toen dochterlief die op de kleuterschool liet zien, zei de juf bewonderend: “Dat heeft je moeder mooi gemaakt”. Dochter schudde haar hoofd: “Nee, dat heeft mijn vader gemaakt!” En inderdaad, ik ben haar vader.
F.G. Kluit Eibergen

Dankbaar voor mijn oma’s

Bij het lezen van het essay van Charlot Verlouw borrelden direct de herinneringen aan mijn oma op. Zij had geen enkel diploma, want door armoede jong van school en aan het werk! Maar wat kon ze prachtig naaien! Altijd kritisch op ‘die confectiekleding’, die uit elkaar viel omdat het zo snel in elkaar geflanst werd. Als ik een jurk of jas wilde hebben, zorgde mijn moeder voor de benodigdheden en ging ik uit logeren. Het kledingstuk zat in no-time in elkaar en ik had iets moois en bijna onverslijtbaars. Bewaard heb ik nog een jurkje dat ze maakte voor mijn dochter; mooier dan een kinderkledingmerk! Mijn andere oma kon prachtig breien, mooier en sneller dan een breimachine destijds. Zij heeft het mij ook geleerd. Dankzij dit verhaal opnieuw dankbaar voor mijn lieve oma’s!
Carla van Dorp-Emmink Leusden

Tasjes en kussentjes

Nu heb ik mijn naaimachine 62 jaar en veel gebruikt. In 1959 zijn wij getrouwd, kregen vier kinderen waarvan twee dochters. Voor hen en mezelf heb ik vrijwel alle kleding genaaid. Nu ben ik 88 jaar en naai geen kleding meer, wel maak ik tasjes en kussentjes waarvan de voorkant met patchwork en quiltwerk is versierd. Die geef ik weg.
Miek van Andel Sittard

Even uit die coronasfeer

35 jaar geleden was ik zwanger van mijn dochter en koos ik voor een stukje duurzaamheid, een Bernina. Wat kun je veel besparen als je zelf naait en hoe mooi en uniek is het! Ik had veel plezier van mijn naaimachine: ik maakte van alles. Maar toen mijn dochter naar de middelbare school ging, wilde zij geen zelfgemaakte kleding. Ik ging vormgeven, ook een creatieve activiteit, maar wél achter de pc.

In coronatijd was ik daar ineens klaar mee en had ik een onweerstaanbare behoefte om weer eens iets te maken. Nog steeds met diezelfde naaimachine herleefden oude tijden: spelden, naalden, stof en patronen lagen her en der en met puzzelen konden er uit één lap: een jurkje, twee slabbetjes en een broek voor mijn kleindochter. Heerlijk, even uit die coronasfeer!
Hiltje van Gijssel Groningen

Trouwe metgezel

Mijn vader was (gediplomeerd) kleermaker, mijn moeder (ongediplomeerd) coupeuse, maar ze beheerste het vak minstens zo goed als mijn vader. Uiteraard zelf patroontekenen, niks raderbladen.

Twee naaimachines in de huiskamer, altijd lapjes om poppenkleertjes te maken. Bij de aanschaf van mantelstof werd gekeken of de stof na een aantal jaren dragen gekeerd kon worden. Wij kinderen kregen vaak ‘nieuw’ uit ‘oud’. Zodra wij een naald konden vasthouden hielpen we mee, doorslaan, in elkaar rijgen.
Op m’n twaalfde jaar kreeg ik voor het eerst een winterjas uit nieuwe stof, en uiteraard had ik die zelf pasklaar gemaakt. Ik was de koning te rijk. En toen zuslief trouwplannen had en een naaimachine aanschafte, wilde ik er ook één. Dus had ons gezin op dat moment vier naaimachines. En nog steeds is de naaimachine mijn trouwe metgezel, al staat hij minder vaak op tafel dan toen de kinderen nog klein waren.
Erna Eigeman-Lagendijk Gouda

Als de prinsessen

In mijn jeugd (jaren zestig en zeventig) naaide mijn moeder veel van de kleren voor mij en mijn zussen zelf. Soms droegen we net als de prinsessen alle drie een jurk van dezelfde stof. Mijn moeder ging ook met de mode mee en naaide broekpakken en een leren jas. Ik was er altijd erg trots op. Ook draaide ze haar hand niet om voor een rits in de luifel van een tent, poppenkleertjes of een nieuw kussen voor een tuinstoel. Tot enkele jaren geleden kwamen mijn neefjes en nichtje nog langs om te vragen of oma een scheur in een broek of jasje kon herstellen of een nieuwe rits inzetten.
Ans Ettema Laren Gld.

Goed voor mijn banksaldo

Vandaag breng ik door aan de keukentafel achter de naaimachine. Paasversieringen maken. Ik heb mijn zelfgemaakte wikkelvestje en spijkerbroek aan. Resultaat van de wens om nu eens een lekker zittende broek te hebben, de onmogelijkheid om te gaan passen in de winkel en een stapel lang bewaarde patroonbladen van toen de mode nog ‘oversized’ was in plaats van ‘skinny’. De spijkerbroek was gordijn in mijn vorige huis. Niet kopen maar maken zorgt voor veel voldoening. Ik was bijna vergeten hoeveel lol ik er in heb en het is ook nog goed voor mijn banksaldo. Deze hou ik graag vast, ook na corona. Er zijn nog 6 bananendozen materiaal in mijn berging. Gehamsterd. Dus ik kan nog een poosje vooruit.
Jessica Langenhoff Leiderdorp

Evenwicht herstellen

“Mannelijkheid is een groot probleem”, daar heeft Jan Willem Duyvendak helemaal gelijk in (Tijdgeest, 27 maart). Ik wil hem aanvullen. Veel mannen beseffen dat ze hun patriarchale privileges aan het verliezen zijn, maar wat vraagt dat van ‘de man’? Inderdaad, niet teruggrijpen naar ‘de jager in jezelf’, maar een stap vooruit doen. In jezelf op zoek gaan naar je vrouwelijke kanten en die op je eigen manier verbinden met je mannelijke identiteit. Een compleet mens worden. Dat is een fascinerende zoektocht die mij van de eendimensionale mannelijke focus op ‘denken en willen’ in de wereld van het ‘voelen’ bracht. ­Eeuwenlang heeft onze patriarchale cultuur het gevoelsleven aan ‘de’ vrouw uitbesteed. Daarmee heeft ‘de’ man ook zichzelf tekort gedaan. Hoog tijd dat we dat evenwicht herstellen.
Jan Roelofs Zutphen

Meer testosteron

Volgens Jan Willem Duyvendak zijn de verschillen tussen mannen en vrouwen ‘sociale bedenksels’. Dan moet ik denken aan een interview met Maxim Februari, waarin hij aangaf dat, na het beginnen met testosteronsuppletie, hij zich anders ging voelen. Steviger. Hij werd directer, durfde meer. Kortom, hij werd mannelijker. Dat duidt toch op een biologische oorsprong. Mannen hebben nu eenmaal meer testosteron.
Ton Smit Utrecht

Niet gezien

Even overwogen om het stuk getiteld ‘Gronings goud’ (Tijdgeest, 27 maart) niet te lezen. Het zoveelste stuk over deze grote ellende, die ons willens en wetens is aangedaan. Het blijkt nog veel erger te zijn dan we al wisten. Shell en Nam waren al de grote graaiers, maar ook de afspraken die met Gazprom zijn gemaakt, laten zien dat de mensen die hier wonen totaal niet van belang zijn. Nooit van belang zijn geweest. Het gaat steeds weer om de grote winst voor de grootaandeelhouders van Shell. Gekwetst voel ik me, tot in het diepst van mijn ziel gekwetst. Gekwetst door het totaal niet gezien worden, niet als mens, niet als bewoner en burger van dit land.
Hilda Schipper-Baptist Wirdum (Gron)

Nieuwe taal nodig

De column van Rosita Steenbeek sloot bijna naadloos aan op het interview met Jan Willem Duyvendak (Tijdgeest, 27 maart) . Wat mij verbaasde, is dat blijkbaar andere regels voor het Italiaans gelden dan in het, aan deze taal verwante, Frans. Gebruiksvoorwerpen in het Frans zijn vaak vrouwelijk. Een caféhouder heet ‘cafetier’ (mannelijk). Als je daar als vrouwelijke uitbater jezelf ‘cafetière’ zou noemen, ben je een koffiezetapparaat. Dit soort mechanismen zitten verstopt in elke taal. Een einde aan de ongelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen zou betekenen dat we, naast alle maatschappelijke veranderingen, ook nieuwe taal moeten ontwikkelen.
Kirsten Müller Heerhugowaard

Adembenemend

Lekker buiten koken op een achtertuin-kampvuur. En daar ook nog online workshops over geven. Praat me er niet van. Ik woon in een kleine wijk dichtbij een binnenstad en heb hier enorm veel last van. De barbecues, de vuurschalen, de vuurkorven. Op zomeravonden slaat regelmatig dermate veel rook mijn huis binnen, dat ik denk dat er brand is, en snel balkondeur en ramen moet sluiten.

Bij dit amateuristische vuurtjes stoken wordt niet gelet op weersgesteldheid en windrichting. We doen het omdat het kan. ’s Winters post ik ’s avonds weleens een brief in de brievenbus, ook om even een frisse neus te halen, en dan blijkt de straat vol te hangen met rook uit houtkachels. Adembenemend, dit gestook allemaal. Ik zou willen dat de workshoppende buitenkok (Tijdgeest, 27 maart) snel naar binnen ging, om zijn bezigheden in een ordentelijke keuken voort te zetten. Mét gefilterde afzuigkap!
Gerard Ursem Arnhem

Veel rook

Een kampvuur met veel rook in een achtertuin in een woonwijk waar de huizen zo te zien dicht op elkaar gebouwd zijn. Het enige wat ik dan nog kan denken is: hoe haal je het in je hoofd? Dat laatste geldt ook voor de redacteur die dit met foto en gratis reclame in de zaterdageditie plaatste.
Marina Poussart Sittard-Geleen

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden