Lezersreacties op het stotterverhaal

Op 15 februari schreef Nick de Jager hoe het kwam dat hij in Spanje niet stotterde. We vroegen naar uw ervaringen. Hier een selectie van uw brieven.

Over mijn stotteren werd niet gesproken

Ooit was ik er zo één. Nu durf ik er over te schrijven en te praten. Steeds meer doe ik dat en dat geeft vrijheid en ontspanning. Ik kan zo meer mezelf zijn. In ons gezin werd er nooit over mijn stotteren gesproken. Pas op mijn 21ste heb ik schoorvoetend mijn probleem naar voren gebracht, middels een artikel van een psycholoog die een therapie had ontwikkeld. Doordat er nooit over gesproken werd, werd ik een persoon die het stotteren wilde verbergen en ging het mijn leven volledig beheersen. Het heeft mij gemaakt tot wie ik ben, maar ik weet nu dat ik veel meer te bieden heb.

Hans Jurriëns, Apeldoorn

Ruim voldoende ervaring

Het klopt. Het klopt allemaal wat Nick de Jager op papier zet. Ik word binnenkort 80 en stotter sinds mijn tweede. Ruim voldoende stotterervaring dus. Mijn middelbareschooltijd werd mede daardoor een grote treurigheid met angsten en mislukkingen en als gevolg daarvan een minderwaardigheids-complex. Vanaf de tijd dat ik ging werken (op mijn 16de) bracht ik mijn vakanties buiten Nederland door. Alleen. Ik sliep in jeugdherbergen en voelde me geweldig omdat ik in het buitenland niet stotterde. Ik praatte daar honderduit, in allerlei talen (met gebrekkige woordenschat) en met gebaren. Ik proefde vreugde van het contact met andere mensen, ik voelde me bevrijd van de dagelijks terugkerende stottermisère in mijn eigen land met mijn eigen Nederlandse spreektaal. Ik stotterde niet in Spanje, maar ook niet in Italië, in Tunesië en in Griekenland. Ook niet wanneer ik daar met Nederlanders in gesprek kwam. De last van de altijd aanwezige angst in eigen land om niet goed uit mijn woorden te kunnen komen, viel buiten de landsgrenzen weg. Wat dat voor mij betekende is nauwelijks met woorden te beschrijven. Na diverse therapieën en heel veel oefenen en doorzetten ben ik gepromoveerd van stotteraar tot een gelukkig mens die af en toe wat hapert bij het spreken. Maar nog steeds, wanneer ik in het buitenland ben, ervaar ik dat bevrijdende gevoel dat zo mooi door Nick de Jager wordt verwoord. Wat een fantastisch artikel!

Ary Bollaart, Dordrecht

Linkshandig

Toen ik als 6-jarige in de eerste klas zat, zag de onderwijzeres dat ik linkshandig was. Ik moest van haar met mijn rechterhand schrijven. Dat kostte mij veel moeite. Na enige tijd begon ik te stotteren. Vanaf de 4de klas had ik een mannelijke onderwijzer. Het was toen gebruikelijk dat leerlingen om de beurt een stukje voorlazen. Na een tijdje met een zin bezig te zijn geweest moest ik stoppen. De beurt ging naar de leerling naast mij die nog erger stotterde. Hij had hooguit 3 woorden voorgelezen en moest stoppen met voorlezen! De schoolarts constateerde later dat mogelijk het stotteren werd veroorzaakt door het verplicht rechts schrijven. Het stotteren nam af nadat ik weer links mocht schrijven.

Hans Buijs, Overasselt

Nagenoeg over de angst heen

Voor mijn gevoel stotter ik al heel mijn leven (50 jaar). Als ik als klein kind niet uit mijn woorden kwam, zei mijn moeder: “Zing het maar”. Rond mijn 20ste heb ik een stottercursus gedaan. Door weken lang expres te stotteren ben ik nagenoeg over mijn stotterangst gekomen, alleen het zeggen van mijn naam blijft een probleem.

Teun Willem den Ouden, Nieuwerkerk a/d IJssel

Geen simpele verklaring

Bij mij gebeurt meestal het omgekeerde: de onzekerheid over de vreemde taal maakt dat ik meer ga stotteren. De aangehaalde August Willemsen stotterde aanvankelijk ook niet in het Spaans. Later kwam het stotteren terug. Zoveel verschillen als er zijn tussen mensen zoveel verschillen zijn er tussen stotteraars. Het is een complex fenomeen en ik wantrouw elke simpele verklaring. Maar angst en vermijdingsgedrag verergeren het stotteren. Openheid is belangrijk, dat ben ik eens met Nick.

Arnold van Dijk

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden