ColumnBLM

Lewis Hamilton en de knieldissidenten

Bij de Grand Prix van Oostenrijk weigerden zes van de twintig Formule 1-coureurs te knielen als protest tegen racisme. Alle coureurs droegen wel een T-shirt met ‘End Racism’ erop. De staande dissidenten lieten weten absoluut tegen racisme te zijn, maar dit standpunt liever op hun eigen manier te uiten.

Je kunt altijd denken dat de voornaamste rivalen van wereldkampioen Lewis Hamilton (die op het knielen had aangedrongen) als Max Verstappen of Charles Leclerc het vertikten om op de morele tour te gaan, volgzaam achter initiator en hun grootste concurrent Hamilton. Maar feit is ook dat het politieke activisme van Lewis ­Hamilton (zelf zwart) voor de beweging Black Lives Matter (BLM) niet bij iedereen in goede aarde is gevallen. Zo zette de wereldkampioen alvast het mes op de keel van eventuele knieldissidenten door voor de wedstrijd te zeggen dat ‘stilte over racisme over het algemeen medeplichtig is’. Met ­andere beruchte woorden: ‘je bent of voor of ­tegen ons’ (George W. Bush over de strijd tegen terrorisme in 2001).

Bij de BBC is Black Lives Matter in de ban gedaan

Daarbij komt dat er steeds meer signalen uitgaan dat in BLM ook extremistische krachten aan het werk zijn. In Engeland verklaarde de Britse tak van BLM het kapitalisme te willen ontmantelen en hun ‘Palestijnse vrienden’ te steunen tegen ‘de koloniale bezetter’. De Engelse voetbalorganisatie van de Premier League liet daarom vorige week in een officiële verklaring weten geen organisatie te willen aanbevelen ‘die oproept tot geweld en illegale activiteiten goedkeurt’. Bij de BBC hebben ze ook min of meer BLM in de ban gedaan door medewerkers en gasten te verbieden badges of symbolen te dragen waarmee steun aan BLM wordt betuigd. Wantrouwen alom. Bij de Grand Prix afgelopen zondag was Hamilton de enige coureur die een T-shirt met Black Lives Matter droeg.

Knielen is het huismerk van BLM geworden tijdens antiracismedemonstraties (denk aan de politieknie op de nek van George Floyd tot zijn dood erop volgde, of aan de knielende Martin Luther King tijdens een protest in de jaren zestig). Dit kniegebaar is dubbelzinnig, omdat het zowel slaafse onderwerping en onderdanigheid als oprecht respect kan verbeelden. In de vorige eeuwen werd van vrouwen verwacht dat ze voor belangrijke personen gedwee knielden. Maar bij een huwelijksaanzoek is het de man die voor de vrouw respectvol knielt. BLM of niet, knielen lijkt me een af te raden gebaar, omdat het beladen en ambigu is. Onderdanig op je knie zakken voor wie ook, een chef, een ideologie en zelfs een goed doel, heb ik nooit gedaan. Behalve toen ik nog misdienaar was: ik moest in de kerk voor het altaar knielen (altijd rechterknie op de grond).

Het lijkt me beter om je rug te rechten en je stem te gebruiken als je ten strijde wil trekken. Maar deze strijd zal ik niet voeren met een organisatie die ­beweert dat onze westerse democratieën door ‘institutioneel racisme’ zijn geïnfecteerd. Instituties zijn bijvoorbeeld regering, justitieapparaat of Grondwet en die zijn er juist om racisme te bestrijden.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden