Column

Leve de Jan Wolkersprijs

Gerbrand Bakker Beeld Maartje Geels

Een boek van mij, ‘Rotgrond bestaat niet’, was genomineerd voor de Jan Wolkersprijs, voor het beste natuurboek van het afgelopen jaar. 

Er stonden vijf boeken op de shortlist, van Miek Zwamborn, Jan Paul Schutten en Arie van ’t Riet, Remco Daalder, Menno Schilthuizen en dus van mij. In de aanloop naar de prijsuitreiking werden alle boeken in het radioprogramma ‘Vroege Vogels’ behandeld. Nu ben ik zelf niet zo’n enorme vroege vogel, dus ik miste op 14 oktober het item over ‘Rotgrond bestaat niet’. Om eerlijk te zijn: ik ken het programma niet. Ik luister eigenlijk nooit naar de radio. Schandalig misschien. Ik geloof dat het de bedoeling van de radiomakers was om de schrijvers zelf aan het woord te laten, maar ik was een maand niet in Nederland. 

Toen bedachten ze het volgende: ergens in het boek komt de naam Romke van der Kaa voor. Romke is een van de bekendste tuiniers van Nederland. In de betreffende passage gaat het over kennissen die nogal wat onkruid in het gazon hadden en daarover zeiden: “Wij hebben een Romke van der Kaa-tuin.” Omdat Romke weleens geschreven heeft dat het allemaal niet zo netjes hoeft. Mijn punt was dat dat nogal gemakkelijk is: je tuin laten verwilderen en dan iemand anders de schuld geven. Dus een medewerkster van het programma toog naar Van der Kaa en duwde hem deze passage onder de neus. Hij vond dat wel vermakelijk, moest er om lachen. Vervolgens bleek hij - helemaal uit zichzelf - het hele boek gelezen te hebben. Wat volgde was een soort gesproken bespreking van het boek. 

Ik luisterde het later terug en vond het geweldig. Romke van der Kaa is misschien wel de Monty Don van Nederland, al heeft hij geen tv-programma. Hij heeft gewerkt op Great Dixter, de beroemde tuin van Christopher Lloyd. Later begon hij een kwekerij samen met Piet Oudolf, maar, zoals op zijn eigen website vermeld staat, ‘na een hevige botsing van karakters begon hij zijn eigen kwekerij’. Samen met een Vlaamse collega stelt hij ieder jaar de ‘Tuinscheurkalender’ samen. En eerlijk is eerlijk, het was een fijn item omdat hij zo van het boek genoten had, zijn enige kritiekpunt was dat ik soms iets te veel relativeerde.

Vroege vogel

Afgelopen zondag was de uitreiking in Museum Boerhaave in Leiden. En of ik nou wilde of niet, ik was een vroege vogel. Om er om 08:00 uur te kunnen zijn, moest ik om half zes mijn warme bedje uit. Het was erg druk in het museum, mogelijk omdat het dus een speciale uitzending was, ik weet niet of er publiek is bij reguliere uitzendingen die vanuit een verbouwde boerderij bij het Naardermeer komen. Ik was nogal zenuwachtig en er zou een interview zijn. Alleen het idee al vloog me aan. Maar alle mensen die bij het programma en de prijs betrokken zijn, bleken erg fijne mensen. Bovendien had ik vrienden Han en Henk mee, altijd goed. 

Ik zag Menno Bentveld eens in levenden lijve (ik ben er zo één die opkijkt naar mensen die ik van de tv ken) en kwam naast Karina Wolkers te zitten en we begonnen wat te babbelen en voor ik het wist waren er alweer tien minuten verstreken. Toen kwam de bekendmaking. Het boek ‘Darwin in de stad’ van Menno Schilthuizen won en ik vond het helemaal niet erg. Ik vond het allemaal prima. Ik was onder de mensen, ik had een reis gemaakt, ik had onder druk gefunctioneerd, ik had een stap gemaakt. Een stap die ik - leest u mijn vorige column nog maar eens terug - hard nodig had. Leve de Jan Wolkersprijs.

Gerbrand Bakker schrijft met Franca Treur om beurten een wisselcolumn overlezen, schrijven en het literaire leven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden