Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Laten we een voorbeeld nemen aan Frankrijk met zijn veelkleurig palet aan sporthelden en -heldinnen

Opinie

Abdelkader Benali

De Franse keepster Sarah Bouhaddi tijdens een trainingssessie in het Franse opleidingsinstituut Clairefontaine. © AFP
column

Aan de vooravond van het wereldkampioenschap vrouwenvoetbal in Frankrijk kwamen de mannen en vrouwen van de Franse nationale ploegen bij elkaar voor een gezamenlijke lunch. 

In het restaurant van het beroemde opleidingsinstituut Clairefontaine stonden de duurbetaalde wereldkampioenen met hun vrouwelijke collega’s gemoedelijk zij aan zij bij het buffet om pasta en salade op te scheppen.

Lees verder na de advertentie

Het samenzijn had meer weg van een bedrijfskantine dan een prestigieus opleidingsinstituut. Aan de ronde tafels werd gegeten en gedronken en gelachen. Kylian Mbappé zat naast keepster Sarah Bouhaddi.

Geen lieverdjes

Ik kan er niets aan doen, maar wanneer ik de multiculturele sporters van Frankrijk zie gaat mijn hart sneller kloppen. Ik weet het, de Franse sporters worden gehaat om hun Gallische trots, hun arrogantie en opgeblazen ego’s. Arabieren zullen nooit vergeten hoe Zinedine Zidane, de posterboy van het Franse voetbal, op het WK voetbal van 1998 een Saudische speler keihard natrapte. Een verwensing naar zijn moeder zou de reden voor de afrekening zijn geweest. Het zijn geen lieverdjes, les Bleus. Maar wat bieden die Fransen een veelkleurig palet van helden en heldinnen.

De Fransen lukt het om de volle vruchten te plukken van het reusachtige reservoir aan talenten dat hun multiculturele samenleving oplevert

Met het succes van 1998 werd nog meer ingezet op het ontdekken en opleiden van multicultureel talent. Ik geniet van de judoka Teddy Riner, het zwaargewicht met Caribische roots die schier onverslaanbaar is op de tatami. Wanneer ik de slaap niet kan vatten dan kijk ik naar het YouTube-filmje waarin voetbalster Louisa Necib met de klasse van Cruijff en de brille van Zinedine Zidane de meest onwaarschijnlijke doelpunten scoort.

Spanningen

De Fransen lukt het, in tegenstelling tot het Nederlandse sportklimaat, om de volle vruchten te plukken van het reusachtige reservoir aan talenten dat hun multiculturele samenleving oplevert. Ook in sporten waar je het niet verwacht als handbal, volleybal, judo en rugby is bij de Fransen etnische diversiteit de norm. Nederland, dat toch de afgelopen vijftig jaar een gestage instroom heeft gekregen van nieuwkomers, lukt het niet om de sporten te diversificeren.

Natuurlijk zijn er spanningen rond het Franse succesverhaal. Zo klonk uit rechts-conservatieve hoek na het behalen van de voetbalwereldtitel in Rusland dat dit ‘zwarte’, Frankrijk niet het ‘echte’ Frankrijk symboliseerde. Dat onderschrijft mijn gevoel dat hoe succesvoller je wordt als migrant, hoe meer haat je ten deel valt.

Tuig

Ondanks al dat multiculturele succes heeft dat de groei van Marine Le Pen niet kunnen stoppen. Stervoetballer en mensenrechtenactivist Lilian Thuram bekritiseerde toenmalig president Sarkozy over zijn xenofobe houding jegens Fransen met een diverse achtergrond. De oud-president noemde de opstandige jongeren uit de banlieues ‘tuig’. Thuram herkende in hun misère de zijne. Hij concludeerde dat sport niet altijd vrijmaakt van vooroordeel en racisme.

Toch zouden we een voorbeeld kunnen nemen aan de Fransen. Hun opleidingen komen tot in de haarvaten van de samenleving met als gevolg vertegenwoordigers van alle culturen in de sporten. Deze weken volg ik de verrichtingen van de Leeuwinnen. Ik hoop dat ze de finale halen want dan kunnen ze Frankrijk treffen.

De nummer tien bij Frankrijk is Amel Majri, een Tunesische. Als ik Amel zie spelen dan heb ik onze dochter Amber op het netvlies. Na wedstrijden in het tenue van Tunesië gespeeld te hebben, koos Amel voor Frankrijk. Ze werd in Lyon opgevoed door haar alleenstaande moeder. De vader verdween al vroeg uit haar leven. Amel Majri is ploeggenoot van onze briljante Shanice van de Sanden. Ik kijk uit naar dat duel.

Abdelkader Benali (1975) is schrijver. In 1996 debuteerde hij met Bruiloft aan Zee, in 2003 won hij de Libris Literatuur Prijs voor zijn Roman De Langverwachte. Om de week schrijft hij voor Trouw een column. Lees ze hier.

Deel dit artikel

De Fransen lukt het om de volle vruchten te plukken van het reusachtige reservoir aan talenten dat hun multiculturele samenleving oplevert