Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Lang ging ik door het leven zonder bijnaam, nu is het 'Erik Jan Taliban'

Opinie

Erik Jan Harmens

© Jörgen Caris
Column

Ik heb een baard. Toen ik begin twintig was had ik er ook een en kwam mijn haar tot over mijn schouders, regelmatig werd ik aangesproken als Jezus. 

Nu vragen mensen vooral of het niet kriebelt. Een lastige vraag omdat er al een ontkenning in zit besloten: "Kriebelt dat NIET, zo'n baard?" Het liefst zou ik er bevestigend op antwoorden: "Ja, dat kriebelt niet". Maar dat is raar, dus zeg ik toch maar nee.

Lees verder na de advertentie

Alleen in het begin jeukt het, maar dat geldt niet alleen voor baarden, ook voor een nieuwe baan of relatie. Je moet er even doorheen, daarna weet je niet beter. Tijd bespaar je trouwens niet: elke dag sta ik wel een uur met m'n schaartje voor de spiegel om het gazon op mijn gezicht bij te werken.

Pas was ik in Napels en woonde ik een wedstrijd bij van de plaatselijke voetbalclub. Ik zag geen reet, dus zette ik mijn bril op, waarna tifosi om mij heen begonnen te lachen: "Haha, Jürgen Klopp!" Het duurde even voor ik begreep dat het over mij ging, toen kreeg ik er lol in en ging ik zelfs wild gesticulerend richting de spelers op het veld foeteren, om zo de imitatie van de bevlogen coach van Liverpool FC kracht bij te zetten.

Alleen in het begin jeukt het, maar dat geldt niet alleen voor baarden, ook voor een nieuwe baan of relatie

Plukken

Het fijne aan een baard is dat je eraan kunt plukken als je nadenkt. Vroeger zette ik mijn contemplaties kracht bij door sigaretten te roken, maar daar ga je dood van en van met duim en wijsvinger door beharing rond je kin en wangen kroelen niet.

Mensen vragen vaak of ik 'm hou. Voorlopig wel, antwoord ik dan, tot opluchting van het hoofd publiciteit bij mijn uitgeverij, want achterop mijn volgende boek staat een auteursfoto met baard. Zodra ik de schaar en het scheermes pak is die niet meer van deze tijd.

Lange tijd ging ik door het leven zonder bijnaam, nu is het 'Erik Jan Taliban' geworden. De intiemste intimi maken er zelfs 'Tali' van. Viert iemand zijn verjaardag, dan wordt aan mijn vriendin gevraagd: "Komt de Tali ook?" Dat lidwoord ervoor geeft mijn alias extra cachet.

Je kunt ook aan je baard plukken als je niet nadenkt, maar wezenloos op de bank ligt te netflixen. Het friemelen is een tic geworden: een zich steeds herhalende, doelloze beweging. Dat heeft het dan gemeen met de zoveelste serie bingen op het betaalkanaal: ik weet vaak nauwelijks nog waarnaar ik kijk.

Schrijver en dichter Erik Jan Harmens over de prikkels die het druk maken in zijn hoofd. Lees al zijn columns in ons dossier. 

Deel dit artikel

Alleen in het begin jeukt het, maar dat geldt niet alleen voor baarden, ook voor een nieuwe baan of relatie