ColumnSylvain Ephimenco

Laat maar komen die tweede wolf, alarmisme niet nodig

In dit Annus horribilis denk ik graag aan mijn oom Antoine. Als een soort antidotum tegen het beest met slagtanden, die tweede wolf die verscholen in een Spaans vliegtuig of een IC-trein uit Antwerpen op ons loert. Ik bezocht oom Antoine jaren terug toen hij terminaal was. Ook hij was door een beest wreed en diep gebeten. Hij was voor de zoveelste keer door het ziekenhuis naar huis gestuurd om zijn laatste adem rustig uit te kunnen blazen. Hij zat toen naast zijn vrouw op de bank, met een perkament gezicht onophoudelijk te glimlachen.

Er hing in de propere woonkamer een sluier van serene rust. “Weet je hoe ze hem noemen op de kankerafdeling? Verneuk de dood!” zei mijn tante. En beiden begonnen te schaterlachen, alsof ze dwars door mij heen naar een film met Louis de Funès zaten te kijken. 

In periode van kunstmatig opgewekte somberheid hoor ik graag hun lach weerklinken. Het helpt wel om de alarmkreten van de handelaren in angst uit het politico-medico-complex te relativeren. Zij die ons tot bibberend riet onder een wind van schuldbewustheid willen reduceren.

Niet meer tot een snotterig griepje bagatelliseren

Jazeker, we zullen ons uiterste best doen om virussen, aerosolen en wangzoenen op afstand te houden. En nee, we zullen niet meer de coronapandemie tot een snotterig griepje bagatelliseren. We tonen ook graag ons medeleven met de 770.000 coronapatiënten wereldwijd die het niet hebben gehaald. Maar we weten ook dat dit jaar tot nu toe meer dan 8 miljoen mensen wereldwijd, aan overdraagbare ziektes zijn overleden.

Mogen we soms achter ons mondkapje geen glimlach meer tevoorschijn toveren? Of het leven gulzig omhelzen, natuurlijk binnen de toegestane grenzen? Die grenzen en de tafelcensoren erachter die met rood potlood hele regio’s bij de buren omcirkelen, die jaloers de jonge, gebronsde terugkeerders in quarantaine willen opsluiten, kunnen straks het faillissement van de EU betekenen.

Binnen deze administratieve entiteit is het principe van vrij verkeer van personen aan het verdampen. En als Engeland Frankrijk in de ban doet, reageert dit laatste land met gelijke munt: reciprociteit oblige.

Het land doet het uitstekend

Dit medicocomplex wil ons angst inboezemen en met alarmisme ons tot bereidwillige medewerkers kneden. Zaterdag kopte de Volkskrant: ‘We hebben weer dagelijkse schrikbeelden nodig’. Dit om ons te leren hoe snel we ‘het gevoel van urgentie’ terug moeten krijgen. Bangmakerij is het nieuwe medische instrument op de operatietafel.

Het is waar: met de vakantiemobiliteit en de campinggasten is het aantal besmettingen toegenomen. Hadden we iets anders verwacht? Maar tegelijkertijd is het aantal coronadoden (nog) verwaarloosbaar. Afgelopen week stierven in Nederland negen mensen aan het virus (een gemiddelde zomerweek telt 800 doden). Met tot nu toe 6172 coronadoden (gemiddeld per jaar 150.000) doet dit land het uitstekend. Maar met 322.000 mensen die hun baan hebben verloren, iets minder.

Laat dan maar komen die tweede wolf. Alarmisme niet nodig. We zullen hem als grote mensen met realiteitszin te lijf gaan.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden