Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Laat ik eens chargeren: Frankrijk staat aan de rand van een vernietigende omwenteling

Opinie

Sylvain Ephimenco

Sylvain Ephimenco. © Trouw
column

Zowel uit ethisch oogpunt als vanwege eigenbelang zijn we in Europa uiterst attent op gebeurtenissen die de Europese Unie van haar sokkel zouden kunnen slaan. Een sokkel waarop vrede en voorspoed rusten sinds de Tweede Wereldoorlog.

Op wat gerommel aan onze EU-grens tussen Oekraïne en Rusland na lijkt de vrede voorlopig niet in gevaar. Anders is als het gaat om het economische en politieke evenwicht. Het Britse referendum van juni 2016 was hier het startsein van. In oktober vorig jaar waren er de separatistische eisen van Catalonië en de repressie van Madrid. Brussel keek weg. Maar niet toen Hongarije een eigenwijze koers ging varen: het land werd door het Europees Parlement op de strafbank geplaatst. Hetzelfde gebeurde onlangs met Italië, dat een begroting presenteerde die van de EU-afspraken afwijkt. Een struikelend Italië zou de stabiliteit van de euro kunnen aantasten en dat vinden de overige EU-leden niet erg fijn.

Lees verder na de advertentie
Die gilets jaunes zijn wanhopige burgers vol wrok die hun lege portemonnee als een strijdwapen oprichten

Maar laat ik nu mijn columnistenprivilege vol­uit gebruiken, dat wil zeggen chargeren en alarmeren zonder mijn nuancereservoir aan te spreken. Er doemt volgens mij een gevaar op, dat alle hierboven genoemde problemen tot peuleschilletjes degradeert: het omvallen, zowel in politiek als economisch opzicht, van de tweede economie van de EU en met Duitsland samen de motor van de unie. En laat ik nu het alarmisme in vol ornaat op mijn eigen toneel uitnodigen: Frankrijk staat aan de rand van een vernietigende omwenteling die best met chaos en geweld gepaard zou kunnen gaan. Frankrijk, beter bekend als het moederland van revoluties en burgeroorlogen, zou volgens dit sombere scenario de rest van de EU in zijn val deels of geheel meesleuren. 

De huidige opstand van de zogenoemde ‘gele hesjes’ wordt met de dag grimmiger en verontrustender. Die gilets jaunes die de economie lamleggen, barricades opwerpen en soms de boel afbreken, zijn wanhopige burgers vol wrok die hun lege portemonnee als een strijdwapen oprichten. Vrouwen en mannen die enkele centen verhoging van de dieselprijs niet meer kunnen verdragen omdat ze de helft van de maand al op dieet zitten. Ze zijn de gevallenen uit een hard getroffen middenklasse, die Hillary Clinton ongetwijfeld als deplorables zou omschrijven.

Chic moralisme

Ik heb de laatste dagen op al die Franse nieuwszenders honderden schrijnende getuigenissen, kreten van woede, roep om hulp of dreigende woorden vol ressentiment uit hun mond gehoord. Ik ben onder de indruk. Hun president Emmanuel Macron probeerde gisteren in een lange en modieuze toespraak vol energietransitie, duurzaamheid en chic moralisme ze terug in hun hok te krijgen. Maar ze werden nog pisnijdiger omdat ze die taal juist haten. De taal van een republikeinse monarch zonder empathie voor zijn volk. Dit lijkt niet de vooravond van mei 1968, maar eerder van 14 juli 1789. Op die dag vroeg Lodewijk de XVI, bevreesd voor het woedende volk, aan de hertog de la Rochefoucauld-Liancourt: “Is dit een revolte?” De hertog antwoordde: “Nee, majesteit, het is een revolutie.”

Drie keer per week schopt Sylvain Ephimenco in Trouw heilige huisjes omver. Zijn eerdere columns leest u op trouw.nl/ephimenco.

Lees ook:

De ‘Gele hesjes’ tonen de Franse kloof

Het protest van de ‘gele hesjes’ bevestigt vooral de gespletenheid van Frankrijk. Twee werelden staan lijnrecht tegenover elkaar en de politiek heeft geen antwoord.

Deel dit artikel

Die gilets jaunes zijn wanhopige burgers vol wrok die hun lege portemonnee als een strijdwapen oprichten