null Beeld

CommentaarTriest jubileum

Laat er iets van gerechtigheid zijn voor de Syriërs

Deze week beleeft Syrië een droevig jubileum: het is tien jaar geleden dat de bevolking er voor het eerst massaal ging demonstreren tegen onderdrukking door de politiestaat. Een decennium en een burgeroorlog verder durft niemand meer de straat op, en is de politiestaat sterker dan ooit.

In de tussentijd is het land letterlijk de vernieling in geholpen: steden liggen in puin, de economie is aan scherven. Honderdduizenden mensen zijn omgekomen, miljoenen mensen zijn het land ontvlucht, van wie het merendeel in erbarmelijke omstandigheden in de buurlanden Libanon, Turkije en Jordanië leeft. De achterblijvers ín Syrië zijn in veel gevallen ook van hun geboortegrond verdreven en leven in vaak diepe armoede. Syriërs, ooit een volk met een behoorlijke levensstandaard, eten uit vuilnisbakken.

De man die hier eindverantwoordelijk voor is, president Bashar al-Assad, zit nog altijd stevig in het zadel. Niets wijst erop dat hij snel zal moeten boeten voor zijn wandaden, de moordpartijen en de folteringen van tegenstanders in de kerkers van het regime. Omdat Rusland het regime steunt, en zelfs medeplichtig is aan de oorlogsmisdaden die in Syrië plaatsvonden en -vinden, is het vrijwel uitgesloten dat Assad zich ooit zal moeten verantwoorden voor, bijvoorbeeld, het Internationaal Strafhof.

Iets van gerechtigheid is wel het minste

Er zijn wel initiatieven om iets van gerechtigheid te krijgen. Vorige maand was er in Duitsland voor het eerst een proces tegen een handlanger van Assad - een man die werkte in een van de foltercentra van het regime. De Britse justitie maakte dit weekend bekend dat ze onderzoek doet naar Asma al-Assad, de vrouw van Bashar. Als zij medeplichtig wordt bevonden aan oorlogsmisdaden, zal zij haar Britse nationaliteit verliezen.

En Nederland acht, samen met Canada, Syrië ten slotte aansprakelijk voor martelingen en heeft de eerste stappen ondernomen om het Assad-regime voor het Internationaal Gerechtshof te dagen. Het zijn stappen die Assad niet snel in de cel zullen doen belanden, maar het is het minste dat de internationale gemeenschap kan doen om druk op de dictator te houden, en te voorkomen dat hij ooit nog gerehabiliteerd wordt.

De aanhoudende dictatuur in Syrië en de onmogelijkheid Assad te verwijderen hebben ook consequenties voor de mensen die het afgelopen decennium het geweld zijn ontvlucht. Hoe langer de chaos en onderdrukking in Syrië duurt, hoe waarschijnlijker het is dat de Syrische vluchtelingen de hoop op terugkeer opgeven en hier in Nederland of in andere delen van Europa een eigen leven willen opbouwen. Dat ze dat willen is begrijpelijk en die kans moeten zij uiteindelijk ook krijgen. Het is een realiteit waarover Nederlandse politici helder zullen moeten communiceren.

Het commentaar is de mening van Trouw, verwoord door leden van de hoofdredactie en senior redacteuren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden