Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Kristina Vogel heeft iets groots gepresteerd, in Duitsland zien ze dat

Opinie

Marijn de Vries

Marijn de Vries © Maartje Geels
Column

Terwijl wij op de Nederlandse tv bezig waren met de nominaties van de Appels en Peren van het Jaar, deden ze het in Duitsland dit weekeinde tenminste goed. Daar werd Kristina Vogel uitgeroepen tot Wielrenster van het Jaar.

Kristina Vogel, de vrouw met de meest angstaanjagende dijen die ik ooit zag. Kristina Vogel, tweevoudig olympisch kampioen, elfvoudig wereldkampioen en drievoudig Europees kampioen op de baan. Sprintster. Spierbundel. Supersnel. In 2018 won ze twee wereldtitels. Voor haar doen een mager resultaat. En toch werd ze Wielrenster van het Jaar.

Lees verder na de advertentie

Het was de foto die me het meest greep. Gemaakt op de wielerbaan in Berlijn, waar dit weekeinde wereldbekerwedstrijden waren. Daar zie je niets van: de foto is zo uitgesneden dat je alleen een stuk van de bocht in de baan ziet. Houten planken, de dunne rode lijn, daaronder de even dunne zwarte lijn en daar weer onder de brede Côte d'Azur - de min of meer vlakke binnenste ronde van de baan.

Volg je droom

En Kristina. Die zie je ook, in de rechterhoek van de foto, op het stuk hout dat net niet meer tot de baan behoort. Haar rechterhand steekt in de lucht, ze zwaait. Haar gezicht heeft ze schuin omhoog naar het publiek geheven. Ze lacht. Breed. Ze draagt een spijkerjasje, een witte blouse en rode pumps, met strikjes. De hakken van haar pumps heeft ze achter het voetenplankje van haar rolstoel gehaakt.

Ze had geen grote dingen gepresteerd om deze titel te winnen - maar iets groots

Een ongeluk zit in een klein hoekje, zelfs voor zo'n groot kampioen. Tijdens een training gebeurde het, in Cottbus. Afgelopen zomer. Ze draaide rondjes over de baan. Met vijftig, zestig kilometer per uur zoefde het beton onder haar door. Niks aan de hand. Alles ging zoals als elke dag van haar leven. Eten, trainen, slapen, met dat ene doel voor ogen: de beste baanwielrenster ooit worden. Volg altijd je droom, wat er ook gebeurt. Dat was haar motto.

Haal adem, Kristina

Had ze de jongen niet gezien, die zich voorbereidde op een staande start? Stond de jongen op het verkeerde moment op de verkeerde plek? Niemand zal het ooit weten. Op het harde beton van de baan dacht ze eerst alleen maar aan ademhalen. Haal adem, Kristina. Haal adem. Toen zag ze iemand met haar schoenen weglopen. Wie had ze uitgetrokken? Waarom had ze het niet gevoeld? Ze wist het meteen.

Kristina is verlamd. Een dwarslaesie. Drie maanden sloot ze zichzelf op in het ziekenhuis. De beste baanwielrenster ooit worden? Volg je droom, wat er ook gebeurt? Wat een bullshit. Tot ze bedacht dat vier wielen ook rollen, net als twee. In september verscheen ze voor het oog van de wereld. "Ik ben er weer. En ik ben nog steeds ik.”

Sindsdien plaatst ze filmpjes op Instagram, om te laten zien hoe ze steeds handiger over obstakels heen hupt in haar rolstoel. Hoe ze inmiddels al rollend een basketbal kan oppakken. Bewegen moet ze. Ze kan niet anders. Wat haar lichaam precies kan weet ze nog niet. Ze moet het opnieuw leren kennen. En of het dan basketbal wordt, of fietsen, gewoon om van te genieten of met als doel paralympisch goud: ze ziet wel.

Zo zat ze daar, op de wielerbaan, te midden van haar collega's tegen wie ze nooit meer koersen zal. En ze straalde, de Wielrenster van het Jaar. Ze had geen grote dingen gepresteerd om deze titel te winnen - maar iets groots. Hallo leven, hier ben ik. Wat wij er samen van gaan maken, ligt helemaal aan mij. En ik zal je eens wat laten zien. Ik zal je verbazen. Let maar op.

Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees meer van haar columns op trouw.nl/marijndevries.

Lees ook:

Wel Epke, Kjeld en Jorien op de lijst van het Sportgala, geen Kiki, Kirsten en Tom

Wát? Geen Kiki Bertens, geen Tom Dumoulin? Gisteren maakte de vakjury van NOC-NSF bekend welke sporters dit jaar op het sportgala in de prijzen kunnen vallen. Na de bekendmaking was er ook traditiegetrouw weer grote onvrede over de genomineerden.

Deel dit artikel

Ze had geen grote dingen gepresteerd om deze titel te winnen - maar iets groots