Column Rob Schouten

Kopen vrouwen geen staatsloten of gokken ze soms niet?

Rob Schouten Beeld Maartje Geels

De Staatsloterij laat momenteel filmpjes zien van mensen die fluitend en dansend op hun werk rondlopen, omdat ze misschien de jackpot of een groot geldbedrag denken te gaan winnen. 

Voorpret noemen ze dat. De bouwvakker, de nachtwacht, de ober, de kantoorpik, allemaal zijn ze (wat mij betreft misplaatst maar ach, het is reclame) in de wolken en zodra de baas of de klant uit de buurt is, laten ze het merken ook, dansend gaan ze naar de bouwput, de kopieermachine. Wat opvalt is dat het alleen maar mannen zijn. Hoezo? Kopen vrouwen geen staatsloten of gokken ze niet?

Reclames van andere speel- en gokinstituten leren anders: daar zie je wel degelijk vrouwen en hetero-stellen die glunderend grote prijzen in ontvangst nemen. Nee, het moet iets anders zijn: misschien nemen (Nederlandse) vrouwen volgens de gangbare ideeën hun emoties niet zo mee naar hun werk, zijn ze zakelijker, professioneler. Het zij verre van mij om te generaliseren en ik weet er ook niks van maar mijn summiere ervaringen lijken inderdaad in die richting te wijzen. 

Sleur verbreken

Hoewel ik als schrijver vooral op mijzelf aangewezen ben, zit ik een doodenkele keer wel eens in een redactie, jury of commissie. En altijd valt mij op dat vrouwen er meer werk van maken. De mannen in zulke commissies willen nog weleens grapjes maken om de sleur te verbreken maar de vrouwen erin zijn daartoe veel minder bereid, die willen door, hou je bij de les.

Terwijl ik dit schrijf moet ik ineens aan juf Ank uit ‘de Luizenmoeder’ denken. Die dus. En aan het vrouwenvoetbal, vroeger ook wel damesvoetbal geheten maar dat is allang voorbij. De suggestie dat het om een vrijetijdsbesteding van nette mevrouwen uit Bloemendaal of Wassenaar gaat is immers door de Oranje-leeuwinnen opmerkelijk snel de wereld uit geholpen. Damestennis? Nee hoor, vrouwentennis. Damestoiletten? Ik heb het woord al in geen eeuwen meer horen vallen!

Wie met de kennis en stemming van nu oudere cultuuruitingen omtrent de vrouw onderzoekt, stuit bijna voortdurend op discriminerende quasi-vanzelfsprekendheden die allang niet meer gelden. Vaak nog vleiend bedoeld ook, vrouwen zijn geheimzinnige, verleidelijke wezens, de femme fatale was een gemeenplaats. Ook zijn ze emotioneler dan mannen, zorgzamer.

Voorpretfilmpje

De dichter Hans Andreus, die onnozele hals, schreef dat vrouwen ‘alles van de liefde’ willen, en omschreef ze als ‘schrikgrage, versierde dieren’. Apekool, meneer Andreus! Maar wat dan wel? Ik ben er nog niet uit, alleen dat het beeld van vrouwen die aan hun bureau in kanten zakdoekjes zitten te snotteren omdat er thuis iets naars is gebeurd, wat mij betreft bij de vuilnis kan.

Maar misschien gaat het volgende voorpretfilmpje van de Staatsloterij wel over een vrouw, een zakenvrouw die na afloop van de vergadering losgaat, een boerin (mag dat woord nog? Of weer?) die jodelend een koe melkt. Verder zeg ik er liever niets over, het onderwerp ‘gender’ is me inmiddels te kwetsbaar geworden. En zoals mijn grootvader al wijselijk zei: Ik zeg maar zo, ik zeg maar niks.

Eerdere columns van Rob Schouten leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden