Beeld Trouw

ColumnJamal Ouariachi

Koningshuisliefde, op mij komt het over als een psychiatrische stoornis

Als een gewone sterveling een fout begaat, biedt hij doorgaans gauw excuses aan. Voor koninklijke stervelingen gelden andere regels. Zestig jaar na het einde van het Belgische koloniale bewind in Congo en ruim honderdtien jaar na de dood van het koninklijke monster Leopold II betuigde koning Filip van België gisteren per brief zijn spijt aan de Congolese president Tshisekedi.

Ik moest denken aan de toespraak van koning Willem-Alexander, twee maanden geleden, tijdens de Nationale Dodenherdenking. Als eerste lid van het koningshuis in vijfenzeventig jaar refereerde hij aan de rol die zijn overgrootmoeder, Wilhelmina, tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft gespeeld, of liever: nagelaten heeft te spelen.

Onvergelijkbaar met de misdaden van Leopold II, ja, maar het principe is hetzelfde: nazaat verontschuldigt zich publiekelijk voor gedrag van voorouder.

Een koning is een instituut maar ook een mens. Een Duitse twintiger van nu kun je de gruweldaden van de nazi’s niet kwalijk nemen, een hedendaagse Nederlandse zakenman draagt geen verantwoordelijkheid voor de misdaden van VOC-zakenlieden in de zeventiende eeuw.

Onze verknipte relatie met vorstenhuizen

Laat dat nu net een privilege zijn dat de boven ons geplaatsten níet is gegund. En dat tekent onze verknipte relatie met vorstenhuizen. We eisen leiderschap van de koning, terwijl die geen macht heeft. We nemen het koningshuis bloedserieus, maar behandelen de leden ervan alsof ze debielen zijn. We mopperen over de miljoenen op hun bankrekeningen, maar onze journalisten mogen hen geen kritische vragen stellen.

Kijk voor de gein eens een aflevering van het EO-programma Blauw Bloed, dat in de strijd om de Plastic Televizier-Ring voor Kritiekloze Propagandakitsch zonder meer zou winnen van Thierry Baudet’s FvD-journaal. Of lees de koningshuis-‘verslaggeving’ op een nieuwssite als Nu.nl. Daar kwam vorige week ‘royalty-expert’ Rick Evers aan het woord over prinses Alexia: ‘Alexia is echt een meisje van deze tijd die [sic] het leuk vindt er mooi uit te zien en zich lekker uit te dossen. Op foto’s die geplaatst waren op Instagram en TikTok zie je dat ze daar veel mee bezig is.’

Meestal als een volwassen man zo opzichtig geobsedeerd is door de social media-accounts van een vijftienjarig meisje, gaan alle alarmbellen rinkelen, maar royalty-experts mogen zich onbelemmerd en kwijlend op een kind storten, louter en alleen vanwege het gezin waarin dat kind is geboren.

We belasten leden van koningshuizen met erfzonde en tegelijk behandelen we hen als nationaal speelgoed. Koningshuisliefde en de bedrijfstak van de royaltywatchers: op mij komt het allemaal over als één grote psychiatrische stoornis.

Zelfs de paus wordt niet als paus geboren maar tot paus verkozen. Nu we toch zo druk aan het beeldenstormen zijn, trekken we wat mij betreft in één adem door het ondemocratische, archaïsche misbaksel genaamd koningschap omver. Uit medemenselijkheid, dus zonder guillotine alstublieft.

Schrijver Jamal Ouariachi vervangt deze zomer columnist Stevo Akkerman. Lees hier eerdere columns van Ouariachi terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden