Column Marianne Zwagerman

Khadija Arib ziet de oorzaak scherp, maar haar partij blijft maar meeveren en meevieren

Khadija Arib is een van de meest indrukwekkende mensen in de politiek. Ze bewijst dat vrouwen in Nederland alles kunnen worden wat ze willen. Ook als je, zoals zij, pas op je vijftiende vanuit het zonnige Casablanca werd neergeplant in een grauw huurhuisje in Rotterdam. Haar vader woonde daar toen al jaren en hield het hoofd boven water door in een Schiedamse wasserij lakens te sorteren die uit ziekenhuizen kwamen, stinkend van het bloed en de ontlasting. Zonder mondkapje of bescherming tegen de stoom en hitte.

Arib heeft daarom nog altijd een hekel aan de cafés die tegenwoordig in dat soort oude gebouwen zijn gevestigd. Gebouwen waarin mensen zich nog niet zo lang geleden soms letterlijk dood werkten, maar waar je nu achter je opengeklapte Macbook hip kan doen, nippend aan een soja latte van vier euro. Als hipster kom je weg met het historisch besef van een goudvis.

Sinds ze misschien wel de beste Kamervoorzitter is die we ooit hadden, bemoeit Arib zich niet met de koers van de PvdA en blijft ze weg bij het openlijk innemen van politieke standpunten. En dat is ontzettend jammer. Ik schreeuwde haar op Twitter toe: “Arib, grijp in!”, toen het Amsterdamse PvdA-gemeenteraadslid (en advocaat en voormalig officier van justitie) Biemond het nodig vond om dit weekend in een felgele nikab mee te doen aan de Gay Pride, samen met een groepje mensen in nikabs in alle kleuren van de regenboog. ‘Burqa Queens’ stond op het bordje dat hij omhooghield.

Je neemt aan dat raadsleden de krant lezen, dus Biemond had kunnen weten dat de boerka het uniform is van IS-vrouwen. Het uniform van oorlogsmisdadigers die meededen in een regime waar afgehakte hoofden van homo’s op hekken werden gespietst. Maar Biemond doet alsof het een lollig carnavalspakje is waarin je kunt dansen op de pride. Blijkbaar kan je bij de PvdA ver komen als je het inlevingsvermogen van een goudvis hebt.

Gereedschap van de radicale islam

In Marokko, het geboorteland van Arib, is de anti-boerka-wet strenger dan in Nederland. Omdat de boerka daar wordt gezien als het gereedschap van de radicale islam, die geweerd moet worden. In Vrij Nederland vertelde Arib eens over haar vader, die als moderne man in spijkerbroek naar de kroeg ging in Rotterdam, maar zijn vriendenkring gaandeweg steeds traditioneler zag worden. Hij probeerde later – tevergeefs – haar moeder en haarzelf ook binnenshuis te houden. Zoals er nu in Nederland honderden vrouwen gevangen zitten in huis, soms zelfs met boeien vastgeketend aan de radiator. Arib hekelde, in de Abel Herzberglezing, de beleidsmakers en ambtenaren die moskeeën en imams een veel te grote maatschappelijke rol gaven waardoor het salafisme in Nederland kan bloeien.

Arib ziet de oorzaak scherp, maar haar partij herstelt de fouten uit het verleden niet. En blijft maar meeveren en meevieren, zelfs in een nikab. Als blinde vissen in een kommetje.

Columniste Marianne Zwagerman vervangt deze zomer samen met Jamal Ouariachi columnisten Sylvain Ephimenco en Stevo Akkerman. Lees hier eerdere columns van Zwagerman terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden