null Beeld
Beeld

ColumnRomana Abels

Kan het erger? Ja, kijk maar naar Engeland

Als je wil weten of het ook erger kan, kun je vaak naar Engeland kijken. Dat geldt voor van alles en nog wat: voor de groeiende kloof tussen arm en rijk, voor het tekort aan verpleegkundigen, voor de groei van het populisme.

Het geldt ook voor tracken en tracen.

Superopgewekt kondigde Boris Johnson in mei aan dat ze in het Verenigd Koninkrijk bezig waren het ‘beste track en trace-systeem ter wereld’ op te bouwen. Hij moest een beetje overdrijven, want tot op dat moment was de Britse inspanning om het coronavirus in te dammen nogal matig gewest.

‘Whack-a-mole’ gingen de Britten spelen. De mol was het coronavirus, de hamer om hem op zijn kop te meppen was in handen van de regering. Die had een plan.

Teststraten overal en nergens

Het was zo ongeveer hetzelfde plan als Hugo de Jonge had. Er kwamen overal en nergens teststraten waar iedereen zich kon laten testen. Was de uitslag positief, dan was het oordeel: quarantaine. Vervolgens trad dan het supersysteem in werking: eersteklas spoorzoekers gingen iedereen met wie de besmette persoon in contact was geweest, opsporen en opbellen.

Het zoeken en vinden van de detectives had Johnson uitbesteed aan Serco, een uitzendbureau dat zich specialiseert in werk in de publieke sector. Dat vond in een mum van tijd 2500 werknemers, zette ze achter een coronaproof bureau met plexiglazen schermen en een computer, en gaf ze een telefoon.

Maar ze hadden geen moer te doen. Ze zaten daar, achter hun computer, te wachten tot er op het scherm een lampje zou opflikkeren, maar dat bleef vele uren per dag blanco. Het duurde niet lang of ze keken er Netflix op.

Als er dan eindelijk iets te traceren viel, belden ze de mensen vanaf een 0300-nummer, dat iedereen in het Verenigd Koninkrijk associeert met opdringerige verkooptelefoontjes. Weinig mensen namen op.

Soms kregen ze wel iemand te pakken. Maar als die zijn gangen vertelde, zei dat de bellers niets. “Ik was in de Dolphin Inn in Shrewsbury”, zei iemand dan. Op het Serco-belkantoor in Londen wist niemand dat dat best dicht bij de supermarkt in Newcliffe is. Zo misten ze ieder begin van een besmettings­cluster.

De detectives rommelden maar wat aan

Uiteindelijk moesten in Noord-Engeland hele gebieden opnieuw in lockdown. Eerst Leicester, toen Manchester, nu Preston.

Het duurde tot deze week voor de Britten inzagen dat het verkeerd ging. Dat begon in Leicester, waar de gemeente-ambtenaren met lede ogen zagen hoe het Serco-kantoor in Londen maar wat aanrommelde. Ze besloten zelf op pad te gaan. Ze liepen van iedere coronapatiënt letterlijk de gangen na, gingen bij kroegen langs en belden bij huizen aan.

Ze vertelden de mensen bij de voordeur wat er op het spel stond als ze geen twee weken binnen zouden blijven. Toen opeens waren die mensen veel eenvoudiger over te halen. Ze kregen het nummer van de gemeente-ambtenaar, ze mochten altijd bellen. Het werkte.

Geen verplichting, geen boetes, gewoon contact. Dat zou Nederland ook best eens kunnen proberen.

Romana Abels is buitenlandredacteur. Ze vervangt Sylvain Ephimenco, die met vakantie is. Lees haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden