Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Jezus als queer? Ocharme...

Opinie

Sylvain Ephimenco

Sylvain Ephimenco © Trouw
COLUMN

Oorspronkelijk sloeg het woord deconstructie op een analytisch onderzoek van filosofische teksten. Het is de samentrekking van de woorden destructie en constructie. 

Tegenwoordig wordt hetzelfde woord gebruikt om maatschappelijke structuren, traditionele gedachtenpatronen, waarden of normatieve gedrag onder een kritisch vergrootglas te leggen. Het ontmantelen van zekerheden is soms best leuk. Maar in handen van bepaalde lieden kan deconstructie in krankzinnige stellingnamen uitmonden. 

Lees verder na de advertentie

We zitten nu in een tijdperk waarin, bijvoorbeeld, zelfs biologische evidentie wordt betwist. Mannen en vrouwen dienen respectievelijk hun feminiene en masculiene kant niet te benadrukken om zoveel mogelijk naar het midden en dus naar elkaar te kunnen opschuiven. Genderneutraliteit is nog niet de maatstaf, maar de nieuwe mens wordt alvast verzocht zoveel mogelijk van zijn biologische kenmerken aan de kapstok te hangen alvorens het huis van de toekomst te betreden. Niet altijd even gemakkelijk: ik kan mijn mannelijkheid opzij schuiven totdat ik een ons weeg, maar een kind zal ik in honderd jaar nog niet kunnen baren.

Er zijn bovendien maatschappelijke verschijnselen die deze kunstmatige poging tot sleutelen aan onze bio-identiteit in een klap kaduuk maken. #MeToo is daar een voorbeeld van. Wat met deze beweging wordt benadrukt, is de eeuwenoude status quo tussen de seksen. De man als onbehouwen jager die zijn dwingende libido achterna holt. De vrouw als verontwaardigde prooi, die zich mannelijke grijpgrage handen van het lijf probeert te houden. Heel traditioneel. Maar je kunt #MeToo ook zien als een poging om die ongelijkheid te doorbreken, hoewel ik niet denk dat het ultieme streven van #MeToo-vrouwen is mannen naar de genderneutrale hoek te duwen.

Peter-Ben Smit heeft gepoogd de figuur Jezus te deconstrueren totdat hij een queer werd

In deze context waagde Peter-Ben Smit in Trouw een poging om de mannelijkheid van Jezus met twee toetsaanslagen af te schaffen en hem in een ‘queer’, een hybride creatie van genderstudies, te laten muteren. Extreme tot krankzinnige standpunten kunnen soms opiniepagina’s opvrolijken. Maar toch. Smit heeft gepoogd de figuur Jezus te deconstrueren totdat hij een queer werd. Zijn voornaamste argument: ‘Jezus word gekruisigd, wordt vernederd tot en met, en is uitgeleverd aan anderen. Dat is niet deugdzaam, het is nog minder dapper of autonoom. Alle geloofwaardigheid als man is Jezus zo kwijt.’ 

Dat zou dus betekenen dat alle mannen die sinds de nacht der tijden zijn vernederd, gemarteld en gedood, van Lodewijk XVI op de guillotine tot de Katharen op brandstapels in de 13de eeuw, van de christenen die door IS op een strand werden onthoofd tot de Joodse mannen die in gaskamers stierven, ‘hun geloofwaardigheid als man kwijt waren’. De impliciete boodschap van onze man op de achterkant van de maan is ook dat de stervende Christus aan zijn kruis niet bijster moedig was en zich (als een vrouw) liet vernederen. Je kunt hierom lachen of een prijs voor doorgeschoten machismo in het leven roepen.

Lees meer columns van Sylvain Ephimenco op trouw.nl/ephimenco


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

Door een profiel aan te maken ga je akkoord met de gebruiksvoorwaarden en geef je aan het privacy statement en het cookiebeleid te hebben gelezen.

Deel dit artikel

Peter-Ben Smit heeft gepoogd de figuur Jezus te deconstrueren totdat hij een queer werd