Column

Jan Mulder wil het eeuwige leven? Zo zijn we niet getrouwd mannetje

Rob Schouten Beeld Maartje Geels

De laatste tijd was Jan Mulder, ex-voetballer, columnist, levensgenieter, enigszins uit beeld geraakt en dat was maar goed ook want hij begon aan 'overexposure' te lijden - op een gegeven moment is je publieke leven voorbij.

Maar nu begrijp ik dat hij zich aan het voorbereiden was op de eeuwigheid: 'Het Eeuwige Leven van Jan Mulder' bij omroep Max. Interessant, televisieprofessoren als Robbert Dijkgraaf en Erik Scherder kunnen ons wel van alles over de toekomst en ouder worden en ons bewustzijn als geordende materie uitleggen, maar het gaat er natuurlijk om hoe je er als gewoon mens tegenover staat.

Jan wil eeuwig leven, zoveel is wel duidelijk en ik neem maar aan dat hij ook eeuwig gezond wil blijven en niet in de klassieke val van Thitonos trapt, die als sterveling onsterfelijk werd, maar niet zijn eeuwige jeugd mocht behouden en zodoende ineen schrompelde tot een krekel. Dus ging de 73-jarige hedonist eens onderzoeken hoe fit hij nog is, wat zijn biologische leeftijd is, of hij nog op één been kan staan.

Ik heb mezelf ook vaak afgevraagd wat een eeuwig leven mij zou brengen, hier op aarde bedoel ik. Ik zou het alleen maar willen als ik alles zou blijven begrijpen, als de wereld om mij heen niet onherkenbaar veranderde zodat ik het allemaal niet meer bij zou kunnen benen, kortom als alles min of meer hetzelfde zou blijven; in je eentje eeuwig doorleven lijkt me niks.

Natuurlijk wil ik zo oud mogelijk worden, maar niet ten koste van alles. En eigenlijk is de dood op een bepaalde manier ook een prima slot. Om hier wat over te horen bezocht Jan Mulder schrijfster en filosofe Désanne van Brederode die vindt dat alleen het memento mori een carpe diem garandeert, oftewel, alleen door ons besef dat alles eindig is kunnen we van de dingen genieten. En weer een andere geleerde op Jans zoektocht vertelde hem dat het beste wat hij hem te bieden had een leven in gezondheid van een jaar of 120 was, meer zit er biologisch gesproken niet in.

Dus niks eeuwigheid. De eisen zijn ook te zwaar en te egocentrisch: een universum ten dienste van jou. Zo zijn we niet getrouwd mannetje. Neemt niet weg dat de optie van een eindeloos bestaan op een of andere manier in ons menselijk besef is geplant. Misschien een restant uit het dierenrijk waar ze allicht minder aan tijdsbesef doen. Maken vogels of krokodillen zich druk om de onvermijdelijke dood? Chimpansees schijnen wel rouw en doodsbesef te kennen, maar ja, dat zijn ook bijna mensen. Een van de veelzeggendste momenten was dat waarop Jan Mulder, om te onderzoeken of hij ook iets jonger kon worden, een laboratorium voor dierproeven betrad, een plek waar je hem vroeger met geen stok naar binnen zou hebben gekregen.

Hier, uit een oud stukje van hem: 'De vraag of dieren door mensen mogen worden gemarteld is gemakkelijk te beantwoorden: nee. Je martelt niet.' Nu ging hij er, zij het schroomvallig, toch naar binnen.

Dat zei mij genoeg. Wie eeuwig van het leven wil genieten, moet zijn principes verloochenen.

Eerdere columns van Rob Schouten leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden