Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Jammer genoeg vloog alleen de PVV in de gordijnen

Opinie

Elma Drayer

Column

Nederlands leren? Dat mag je alleen verlangen als het op de werkvloer te pas komt vindt de Raad voor Maatschappelijke Ontwikkeling (RMO).

Het rapport dat de Raad dinsdag aanbood aan de minister voor immigratie en asiel trok nogal de aandacht. Die ging vooral uit naar het pleidooi om de verplichte taalverwerving af te schaffen.

Preciezer: "Alleen wanneer communicatie met cliënten, patiënten of leerlingen deel is van de beroepsuitoefening is het zinvol om voldoende beheersing van de Nederlandse taal als eis te hanteren."

Het kan verkeren. In februari 2005 noemde diezelfde RMO in een soortgelijk rapport "een goede beheersing van de Nederlandse taal noodzakelijk om samen leven mogelijk te maken". Het was van belang, schreef de raad destijds, "om ervoor te zorgen dat Nederland een eentalige samenleving blijft: alle burgers beheersen het Nederlands goed en de overheid bevordert dit".

Nu mag natuurlijk elk mens en elk adviesorgaan te allen tijde van inzicht veranderen. Maar een raad die in zijn jongste rapport overheid en politiek op bijna elke pagina de oren wast vanwege hun neiging tot 'radicale koerswendingen' in het integratiebeleid zou op z'n minst verantwoording kunnen afleggen. Wat is er in de boezem van de RMO gevaren dat hij anno 2011 precies het tegendeel bepleit? Vanwaar is de taal beheersen zes jaar later ineens alleen noodzakelijk voor bepaalde burgers, en niet langer voor ons allemaal?

Ik moest denken aan de aflevering uit de documentairereeks 'Veerboot naar Holland', een week geleden te zien bij de Vara. Regisseur Fidan Ekiz vertelt daarin op meeslepende wijze de geschiedenis van vijf Turkse families die al decennia lang in Nederland wonen. De moeders bleken één ding gemeen te hebben: ze leefden al die jaren in een isolement, hun kinderen waren het enige lijntje naar de buitenwereld. Zij moesten 'permanent vertalen': bij de dokter, bij instanties, bij het kijken naar 'Dallas'. "We hadden veel meer op die taal moeten hameren", zei een van de volwassen dochters nu. "Want dan kom je ook anders over." Wie de taal kent, zei een andere dochter, hoeft zich niet te laten koeioneren 'door een of andere baliemedewerkster'.

Het was de zoveelste illustratie van waartoe de schroom om eisen te stellen, kan leiden. Goedbedoeld, wellicht. Maar in de praktijk houd je mensen klein. 

Uiteraard ziet de RMO het zelf heel anders. Die noemt de aanbeveling onderdeel van een 'realistische en toekomstgerichte migratiepolitiek'. Meer in het algemeen wijst de raad trouwens 'het huidige integratiediscours' aan als de grote boosdoener.

"De negatieve toon in het integratiedebat en het mede daarop gebaseerde restrictieve migratiebeleid", aldus de raad, "draagt bij aan een cultuur van geslotenheid en ontmoedigt de komst van migranten die Nederland juist graag ziet komen." Ofwel: als de toon van het debat nu maar positief zou zijn, dan was het paradijs morgen daar.

Jammer genoeg was het alleen de fractie van de Partij voor de Vrijheid die onmiddellijk in de gordijnen vloog en nog dezelfde dag Kamervragen indiende. "Ligt het betreffende RMO-advies inmiddels al bij u in de prullenbak? Zo neen, waarom niet?" Maar heel soms heeft zelfs de PVV een punt.

Deel dit artikel