De vraag van monic

Is #MeToo nog steeds nodig of schiet het door?

Monic Slingerland Beeld Leo Lanser

Dat een jaar na #MeToo er nog altijd nieuwe berichten opduiken over ongewenst getast, geknijp, gegraai of gesjor aan knoopjes en ritsen, wekt bij sommigen verbazing. Ook lees ik over #MeToo-moeheid. En dat verbaast mij dan weer.

Want hoezo dachten we dat we dit probleempje wel even in een jaar tijd konden aanpakken en oplossen? En hoezo één jaar MeToo? Tien jaar geleden al stond de Amerikaanse sociaal werkster Tarana Burke in haar T-shirt met deze tekst erop te demonstreren tegen aanranding en ander seksueel grensoverschrijdend gedrag. Ze had daartoe besloten nadat een dertienjarig meisje haar vertelde dat ze was aangerand. Tarana Burke bevroor toen ze dat hoorde, herpakte zich en begon MeToo.

Vorig jaar hoorde ze dat de term ­MeToo de sociale media veroverde als hashtag, gemunt door actrice Alyssa Milano, na vele onthullingen over de misdragingen van filmproducent Harvey Weinstein. De twee vrouwen vonden elkaar al snel in gezamenlijke gedrevenheid. Sindsdien is er een stroom berichten van vooral vrouwen die zich belaagd, bezoedeld, misbruikt hebben gevoeld door meestal machtiger mannen. Ze durfden dit eerder niet te melden, of ze hadden dit eerder wel gemeld, maar werden niet serieus genomen, dan wel uitgelachen, weggehoond, ontslagen. Of ze werden zo depressief of angstig, dat ze niet meer goed konden functioneren.

Dat uitlachen en weghonen gebeurt nog steeds. En ook is er nog altijd de reactie dat er fors wordt getwijfeld aan het waarheidsgehalte van dat verslag van aanranding. Trouw stelde een jaar geleden de juridische barrières aan de orde waar mensen die over misbruik vertellen tegenaan lopen, door een artikel op de voorpagina, van Jelle Brandt Corstius (‘Ik ook. Maar ik kan het niet vertellen’). De auteur wilde laten zien dat verhalen over aanranding of verkrachting vaak niet worden geloofd, of worden weggewuifd.

De reacties op zijn verhaal bevestigden dat beeld helaas. Is het wel echt ­gebeurd? Heeft Brett Kavanaugh echt als 17-jarige de toen 15-jarige Christine Ford op bed aangerand terwijl zijn vriend ­lachend toekeek? Of heeft zij dat verzonnen? Hebben dirigenten Daniele Gatti en Pieter Jan Leusink echt vrouwelijke musici seksueel belaagd, of zeggen die musici dat maar om, ja, waarom eigenlijk?

Hoe ver is te ver?

Valse beschuldigingen zijn natuurlijk makkelijk te maken als het gaat om zoiets intiems. Alleen komen die valse beschuldigingen in de praktijk niet zoveel voor. Daar is de rooms-katholieke kerk in Nederland van uitgegaan in de kwestie van het misbruik van kinderen door geestelijken. Ook als er geen juridisch sluitend bewijs was, heeft de commissie die de zaak afhandelde geconcludeerd dat de aangedragen misdragingen wel hadden plaatsgevonden.

Hoe ver is te ver? En is het wel rechtvaardig dat iemand als Gatti meteen weg moest zonder dat er onderzoek had plaatsgevonden? Gebruiken kwaadwillende vrouwen #MeToo om mannen aan wie ze een hekel hebben van hun positie te stoten? Misschien vindt u wel dat het allemaal te ver gaat en dat #MeToo doorschiet naar een angstvallig afstandelijke omgang met elkaar. En dat het maar eens afgelopen moet zijn. Of wellicht kent u mensen die pas na lange tijd naar buiten durfden komen met hun verhaal, dankzij #MeToo.

Hoe kijkt u aan tegen #MeToo: is het nog altijd nodig, of schiet het door?

Stuur uw reactie van circa 150 woorden uiterlijk dinsdag 12 uur naar lezers@trouw.nl, voorzien van naam en adres. Een keuze uit de antwoorden verschijnt woensdag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden