Column

Is het wel goed om alles te weten?

Beeld Maartje Geels

Afgelopen zondagochtend was ik op weg naar mijn moeder in Apeldoorn met een bos bloemen, die ik bij Robs bloemenstal bij mij om de hoek, favoriet vanwege de naam, had gekocht, om het feit te vieren dat ze mijn moeder was.

Ik was de Jachtlaan nog niet opgedraaid of ik zag achter elkaar twee bejaarde Alfa Romeo’s op me afkomen, een Giulietta en een Spider. Dat kon geen toeval zijn en inderdaad, honderd meter verder reed er weer een, en daarna bij het stoplicht zag ik er liefst vijf, en vervolgens nog weer verder zeven. Het was Alfa Romeo-dag.

Toen ik er verderop nog weer drie ontwaarde voelde ik dat mijn belangstelling taande. Het was als op een safari, bij de eerste olifanten roep je nog ‘ah’ en ‘oh’, maar bij de honderdste zie je ze al nauwelijks meer en je wilt nu weleens een luipaard. En elke dag op safari moeten zou een straf zijn. Oftewel: overdaad schaadt, een principe waar je in je leven langzaam achter komt.

Preekmijdende zoeker

Terwijl ik zo doorreed naar mijn moeder keek ik naar de bos bloemen naast mij op de bijrijdersstoel. Ik had de ruiker op het gezicht gekocht, zonder te weten wat er allemaal in zat. Van alles zag ik nu en ik kon er nauwelijks iets van benoemen. Gelukkig maar, dacht ik, een globale, algemene kijk is soms een zegen.

Terwijl ik zo voortreed stond de radio aan met achtereenvolgens twee heilzame programma’s voor de preekmijdende zoeker: Vroege Vogels en OVT. In het eerste was een onderzoeker aan het woord die in Zuid-Afrika een bloem had ontdekt die werd bestoven door een hagedis. Dat beestje, zo hadden ze na lang en moeizaam onderzoek vastgesteld, dronk de nectar uit de kelk van de hidden flower en bracht zo, waarschijnlijk via groeven in z’n kop, het zaad over, en dat was uniek op het vasteland. En wat betekent dat? vroeg Menno Bentveld. Tja, het leek misschien onbelangrijk maar je wist maar nooit of deze kennis ons straks misschien verder zou helpen met iets.

Struisvogel

Ik twijfelde. Was dat wel zo, was het wel goed om alles te weten? Even later hoorde ik Jelle Reumer in OVT naar aanleiding van het VN-rapport over de uitstervende soorten zeggen dat er wel vaker uitstervingsgolven waren geweest, bijvoorbeeld toen 66 miljoen jaar geleden alle dinosauriërs waren uitgestorven, maar deze was natuurlijk ook heel erg. Ik proefde aan alles dat dit keer de mens de schuld kreeg. Maar ja, die maakt ook deel uit van de natuur, hoorde ik in dat zelfde programma, het was dus in zekere zin een natuurlijk proces, stelde ik vast.

Minderen, afslanken, spullen wegdoen, abspecken zeggen de Duitsers plastisch: misten we die miljoen verdwijnende soorten echt? Of was ik nu een struisvogel die z’n kop in het zand stak om niet te zien dat de aarde ten onder ging?

Enfin, zo ontvouwde de zondagochtend met z’n Alfa’s, dodo’s en dino’s zich als een seculiere preek voor mij. Mijn moeder overigens, hoogbejaard en inmiddels in een kleine wereld levend, was blij met mijn komst en met de bloemen die ze voorlopig in een emmer zette. En ik verlangde naar een eenvoudige, overzichtelijke wereld, zonder overdaad.

Eerdere columns van Rob Schouten leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden