Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Is dit de rechtsstaat die we met zijn allen willen?

Opinie

Sylvain Ephimenco

© Trouw
Column

Ook bij de Ephi’s werd zaterdagochtend opgelucht gereageerd. Emoties hun vrije loop laten kan af en toe reinigend werken. Je hart zwelt op en je traanbuizen persen de overlopende sentimenten eruit. 

Het idee dat twee kinderen, die bij wijze van spreken beter Nederlands praten dan bij ons thuis gebeurt, door het land dat ze gevormd en opgeleid heeft over de grens zouden worden gedumpt, was ondraaglijk. De taal die Lili en Howick spreken is niets anders dan de sokkel van hun identiteit, zoals in het algemeen door deskundigen wordt vastgesteld. Die identiteit wordt mede gevormd door hun Nederlandse sociale omgeving waarin ze opgenomen werden en de in dit land geldende waarden die ze zich de laatste tien jaar eigen hebben gemaakt. Die prille identiteit, ook al is die nog in wording, ruk je niet met wortel en tak uit de moedergrond. 

Lees verder na de advertentie
De ratio is samen met de rechtsstaat in deze zaak met de voeten getreden

Kijkend naar die twee kinderen op het scherm was ons oordeel keer op keer hetzelfde: blijven. Ik ben daarin standvastiger dan de gelegenheidshuilebalken met selectieve verontwaardiging die zich op sociale netwerken manifesteerden. Mensen die vinden dat de Nederlandse identiteit verwaarloosbaar is en dat zelfs ‘De Nederlander niet bestaat’ maar nu moord en brand schreeuwen (en soms bedreigen) omdat ‘vernederlandste’ kinderen door ‘rechts’ worden uitgezet.

'Asielindustrie'

Maar er is ook een andere kant aan dit verhaal. Ik ga hier niet mijn column van vorige zomer herhalen waarin de list en het bedrog van de moeder van Lili en Howick centraal stond. Evenmin als de talrijke uitspraken van rechters of instanties (zeven in zes jaar) na het negatieve oordeel van de Raad van State in 2011. En niet te vergeten het trainerende werk van wat door sommigen spottend de ‘asielindustrie’ wordt genoemd. Maar laat ik een zin uit mijn stukje van een jaar geleden citeren: ‘Ratio moet het ook van emoties kunnen winnen. Omdat emoties net als tranen het zicht vertroebelen.’ 

Welnu, de ratio is samen met de rechtsstaat in deze zaak met de voeten getreden. De fundamenten van de rechtsstaat worden niet gelegd rond de tafel van Pauw of Jinek en ook niet in de wildste tweets van Peter R. de Vries. En laten we ook vermelden dat een regering die te veel haar oren naar volksemoties en sociale netwerken laat hangen niets anders bedrijft dan populisme. Natuurlijk heeft een minister ook een discretionaire bevoegdheid. Staatssecretaris Harbers heeft deze gebruikt amper een halve dag na een nieuw negatief oordeel van de rechtbank, hiermee de rechter voor schut zettend. 

Het probleem is dat deze bevoegdheid in een dubieuze context is gebruikt: Harbers was op dat moment ondergedoken wegens bedreigingen. Is dit de rechtsstaat die we met zijn allen willen? Een rechtsstaat die door ontspoorde procedures, leugens, chantage en bedreiging wordt omzeild? Het is aan regering en parlement om hier met spoed werk van te maken in plaats van wraakzuchtige debatten over ministeriële woorden te houden. En voor Lili en Howick zijn mijn gedachten hoe dan ook simpel: welkom aan boord!

Drie keer per week schopt Sylvain Ephimenco in Trouw heilige huisjes omver.

Lees ook:

Waarom mogen Lili en Howick tóch blijven?

Staatssecretaris Mark Harbers (VVD) van justitie en veiligheid heeft onder grote druk besloten dat de Armeense kinderen Lili (12) en Howick (13) in Nederland mogen blijven. Het weglopen van de twee heeft tot een kentering geleid. 

Deel dit artikel

De ratio is samen met de rechtsstaat in deze zaak met de voeten getreden