Nidal Zayed en zijn vrouw Maali met hun elf maanden oude kinderen. Zij hebben een ivf-behandeling gekregen. Beeld Daniela Sala

De vraag van Monic Kinderloosheid

Is de kinderwens in Nederland wel vrij?

“Leven zonder kinderen heeft geen betekenis.” Dit zinnetje, in een reportage in de Verdieping van donderdag 13 juni, blijft in mijn hoofd rondzingen. Het komt uit de mond van de 34-jarige Omar, inwoner van Gaza en getrouwd met Warda. 

Maar in mijn eigen omgeving heb ik het ook wel gehoord. Omar en Warda schreven zich in voor een ivf-behandeling in de kliniek in Gaza. Hun verhaal staat, naast dat van anderen, in een reportage over deze ivf-kliniek.

Het bestaan in Gaza is zowat hopeloos, maar de wens om kinderen te krijgen is er enorm sterk. Per 1000 inwoners worden er maar liefst 31 kinderen geboren, drie keer zoveel als in Nederland, maar dat getal wordt ook geflatteerd door de vergrijzing in Nederland. Een vrouw in Gaza krijgt gemiddeld 4 of 5 kinderen. In Nederland is dat veel lager, 1 of 2. Dat Nederlandse vrouwen relatief weinig kinderen krijgen, zeker vergeleken met Gaza, komt ook doordat vrouwen op steeds latere leeftijd aan een eerste kind beginnen. En ook zijn er naar verhouding veel vrouwen die geen kinderen krijgen.

Maar ook in Nederland zijn er mannen en vrouwen die het gevoel hebben dat hun leven zonder kinderen kaal en leeg is. Vorig jaar werden in Nederland meer dan 5000 ivf-kinderen geboren, een record.

De reportage vanuit de ivf-kliniek in Gaza zet aan het denken. Is de kinderwens van die stellen uit de Gaza-strook hetzelfde als die van Nederlandse stellen?

In de interviews vanuit de kliniek in Gaza komen schoonouders langs die hun schoondochter niets waard vinden zolang die niet gebaard heeft. Omar wilde om die reden zelfs scheiden van Warda. Er komen vaders en moeders aan het woord die duidelijk maken dat ze naast hun dochters vooral heel erg graag een zoon willen. En ook is er de politieke achtergrond. Organisaties werven politieke steun door ivf te faciliteren. Het lijkt alsof de druk om kinderen te krijgen zo groot is dat er voor vrouwen in Gaza nauwelijks ruimte is om bij zichzelf na te gaan of ze wel kinderen willen.

Geen schande

In West-Europa heerst de opvatting dat een kinderwens vooral een individuele kwestie is, een pure wens die uit de menselijke ziel voortkomt. Kinderloosheid kan verdrietig zijn, maar is geen schande.

Kan het contrast met Gaza groter zijn? Nederland is veilig, welvarend, er is altijd stroom, het water is schoon, je hoeft niet door een grenszone om bij je werk te komen, er zijn geen bombardementen van de buren en de buren hoeven ook niet gebombardeerd te worden.

Waarom toch zo weinig kinderen? Omdat moeders en schoonmoeders in Nederland niet zoveel druk uitoefenen als op sommige andere plaatsen in de wereld? Omdat vrouwen ook voldoening en zin halen uit werk? In het publieke debat klinkt herhaaldelijk de waarschuwing dat de aarde te vol wordt, dat de wereld nauwelijks nog meer mensen aankan, tenzij we ongelooflijk sober gaan leven.

Hoe ziet u het: is een kinderwens een puur individuele kwestie?

Stuur uw reactie van circa 150 woorden uiterlijk dinsdag 12 uur naar lezers@trouw.nl, voorzien van naam en adres. Een keuze uit de antwoorden verschijnt woensdag.

Monic Slingerland is chef opinie van Trouw. Elk weekend stelt ze een vraag aan de lezers, op woensdag verschijnt een selectie van de antwoorden. Lees hier ons hele dossier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden