Column

Ireen Wüst reed de wedstrijd van haar leven, voor het leven

Marijn de Vries Beeld Maartje Geels

Zelden zie je iemand zo naakt zijn in een schaatspak. De rechterschaats stampt ze met een klap in het ijs. Haar bovenlichaam buigt ze voorover, gloeiend van de energie. Het schot. Ze start. Ik zie haar bewegen. Het ziet eruit als altijd. En toch niet. Ze is er, Ireen Wüst. Ze is er meer dan ooit.

De meeste mensen kruipen weg, onder een deken, met de gordijnen dicht. Verdriet ondergaan wij niet in het openbaar. Niet huilen, zeggen we. Niet huilen als anderen het zien. Je zou denken dat we ons ervoor schamen, voor verdriet. Maar het is meer, denk ik, de machteloosheid, omdat niemand verdriet wegnemen kan. Dus vermijden we het ongemak. We zijn niet dapper genoeg. We lopen ervoor weg.

Behalve Ireen Wüst. Terwijl heel Nederland toekijkt, ondergaat zij haar verdriet. Al een maand lang. Het rauwste randje is eraf. Het verdriet heeft zich verdiept. Paulien is weg. Ze komt echt nooit meer terug. Dat besef is er nu in volle omvang.

Waarom werd haar beste vriendin zo ziek? Had ze het verkeerde lot getrokken, had ze botte pech? De reden is dat er geen reden is. Het leven is een rotzak. De dood is gek op willekeur. Leer er maar mee leven, met het grote gat. Met het verdriet. Met je gemis.

‘Wat een dag’

Het enige wat je kunt doen, is betekenis geven. Maar wat heeft betekenis tegenover iets alomvattends als de dood? Niets. En tegelijk ook alles. Met volle teugen genieten. Exploderen van het leven. Pompende benen, gierende spieren. Piepende longen, kolkend bloed.

Ireen schaatst hard. Melissa en Antoinette die haar voorgingen met hun recordtijden, brengen haar niet van de wijs. De slag is rustig. Ze wint langzaam maar zeker tijd. Alles zet Ireen op deze 1500 meter. Ze sloeg de 1000 ervoor over. Geen voorbehouden, geen slagen om de arm.

Het grote pakket tranen dat er zo lang zat, ergens in haar middenrif, glijdt meter voor meter van haar af. Het korstje op de wond is vers, breekt af en toe, er sijpelt dan verdriet doorheen. Juist genoeg om precies te weten waarvoor ze dit doet. Daar gaat ze, ze vliegt over de baan.

Voelt ze het, dat heel sportminnend Nederland de adem inhoudt? Dat de tijd in talloze huiskamers stolt? Deze vrouw, vijfvoudig olympisch en achttienvoudig wereldkampioen, schaatst de wedstrijd van haar leven. De wedstrijd voor het leven. De wedstrijd ter ere van het leven van haar hartsvriendin Paulien van Deutekom.

In de laatste ronde stort ze niet in. Ze leeft juist op. Met klappen van heb ik jou daar dendert ze over het laatste rechte eind. Verpulvert ze de tegenstand. Hier is ze. Nog twee ritten moet ze wachten - maar aan haar tijd kan niemand tippen. De armen gaan nu echt de lucht in. Het gezicht heft ze ten hemel. Ze wijst. Tranen druppen van haar wangen op het ijs.

“Wat een dag”, zegt ze, en: “nog nooit in mijn carrière ben ik zo zenuwachtig geweest. Omdat ik dit zo, zó graag wilde. Paulien heeft me geholpen. Ik hou voor altijd van haar.”

Het is cru dat er zo vaak verdriet voor nodig is om te laten zien dat in het leven alleen de liefde telt.

Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier meer van haar columns. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden