Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ineens zag ik wat Desi Bouterse met zijn 'God maakte me president' wilde uitdrukken

Home

Rob Schouten

© Maartje Geels
Column

Ik ben natuurlijk een volstrekte beunhaas in zaken van theologie en kerkgeschiedenis maar als je het mij vraagt hebben de Arminianen uiteindelijk toch gewonnen. 

Over het zeventiende-eeuwse conflict tussen de Arminianen en de Gomaristen leerde ik het een en ander in mijn schooltijd (daarna hoorde ik er trouwens niet veel meer over). Als ik het goed begrepen heb, was Gomarus van het strenge calvinisme inclusief predestinatiegedachte, Arminius wilde er wat verlichting in brengen en de mens meer persoonlijke vrijheid gunnen. Prins Maurits was pro-Gomarus, Van Oldenbarneveld daarentegen neigde naar Arminius en werd onthoofd.

Lees verder na de advertentie

Het is allemaal onverdraaglijk kort door de bocht maar misschien kunnen we zeggen dat de Gomaristen aanvankelijk in gewonnen positie lagen. Daar is weinig meer van over. Ik fiets regelmatig langs de Remonstrantse kerk bij mij in de buurt en lees daarop de tekst 'Mijn God gelooft in mij'. Goed bedoeld neem ik aan, om de mens zo een hart onder de riem te steken, echt ook iets van onze tijd, maar wel een statement dat alle gezag ondermijnt. Want hoezo een opperwezen dat in de mens gelooft? Was het niet andersom? Moesten wij niet in God geloven? En met God in de macht van het gezag, de premier, de dokter en de advocaat, de notaris.

Daar is allemaal niet veel meer van over, politici vertrouwen we niet, artsen spreken we tegen met weetjes die we zelf op het internet gevonden hebben en advocaten en notarissen zijn zakkenvullers. We zijn ultra-democraten geworden, we weten het zelf net zo goed of beter, we behoren om met de titel van groene goeroe Mark Lynas te spreken tot 'the God Species', we zijn zelf goden geworden.

Democratie werkt nu eenmaal alleen als er een soort rem op zit

Democratie

Maar werkt het zo wel? Moet er niet toch een soort ontzag voor gezag zijn of is dat een conservatief praatje van een middelbare sufbubbel? In mijn middelbare schooltijd las ik 'Bint' van Bordewijk als een soort dystopie van de ergste soort, een leraar die zijn klas genadeloos onderdrukte omdat hij vond dat ze tot zijn niveau moesten stijgen in plaats van hij tot dat van hen. Ik was jong en ik wilde wat en wat ik wilde was volledige, ongeremde democratie. Het is maar goed dat ik ondanks deze vrijheidsdrang onvoldoendes kreeg en eindexamen moest doen.

Democratie werkt nu eenmaal alleen als er een soort rem op zit, als je ook mensen hebt die zeggen hoe het moet en die richting kunnen geven. Daar maken ze dan misschien misbruik van, of ze achten zich verheven en daarom willen we ervan af, maar dat neemt niet weg dat de volstrekt ongeremde democratie onwenselijk is. Ik schrijf het allemaal met het grootst mogelijk ongemak op maar ik geloof niet in een maatschappij waarin God in mij gelooft in plaats van andersom, en waarin artsen en politici moeten doen wat ik van ze vraag.

Intussen heeft mijn ritje langs de Remonstrantse kerk nog een onverwachte buitenlandse conclusie opgeleverd. Ineens zag ik wat Desi Bouterse met zijn 'God maakte me president' wilde uitdrukken. Hij wilde, net als prins Maurits indertijd, aangeven dat hij een Gomarist is. Onversneden. En niemand van zijn partij sprak hem tegen.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
Democratie werkt nu eenmaal alleen als er een soort rem op zit