Beeld Maartje Geels

Column Marianne Zwagerman

‘In wat voor land willen wij werken?’

De mooiste vraag is er een die je aan het wankelen brengt. Ik had mijn antwoorden al klaar toen Hans Borstlap, die de commissie regulering van werk leidt, vroeg: ‘In wat voor land willen wij werken?’ Ik wil werken in een land zonder systeemplafonds en prikklokken. Ik gun iedereen de vrijheid die ik voel sinds ik tien jaar geleden besloot: ik ga nooit meer naar kantoor. Ik wil niet werken in een land waar mensen tot op de dag nauwkeurig weten hoelang ze nog ‘moeten’. Een datum die trouwens steeds verder opschuift. Ik gun iedereen werk dat niet voelt als een strafkamp maar als een bron van kansen, ontmoetingen en verrijking (niet alleen financieel).

Ik wil werken in een land waar vrouwen hun steentje bijdragen en zelf hun boterham verdienen. Een land waar mannen en vrouwen evenredig vertegenwoordigd zijn, niet alleen in directiekantoren maar ook voor de klas en op de steiger. In een land waar werken loont, waar het bezwete paard de haver verdient. Veel haver voor wie meer risico neemt. Ik wil werken in een land waar niet je achternaam, maar je talent en je werklust je kansen bepalen. Een land waar we vakmensen niet laagopgeleid noemen. 

Terug naar het ambacht

Niet omdat het kwetsend is, hoewel het nogal een etiket is om op een kind van 12 te plakken in de wetenschap dat het daar de rest van zijn leven niet meer vanaf komt. Maar omdat het een denkfout is om een accountant of iemand die je gebit repareert ‘hoog’ te noemen, maar iemand die mensen uit een brandend huis redt of de motor van je auto reviseert ‘laag’. Ik wil werken in een land waar de macht teruggaat naar het ambacht. Waar papieren wijsheid minder belangrijk is dan praktijkkennis en ervaring. Waar we begrijpen dat goed kunnen leren niet hetzelfde is als goed boekjes kunnen lezen. 

Dat je dingen leert door ze te doen. Ik wil werken in een land waar jongens en meisjes al vroeg ontdekken wat techniek is, dat een zaag niet eng is en een hamer leuk. In een ondernemend land, waar politici geen plannen over zzp’ers uitstorten die zijn bekokstoofd met belangenbehartigers van loonslaafbejaarden. Maar in een land dat zijn regels baseert op sterke schakels, voor de zwakke is er een vangnet. 

Dus toen Borstlap met een pleidooi kwam om de flexibilisering van arbeid te stoppen zag ik hem als de zoveelste zzp-basher. Tot hij vertelde hoe hij schrok van het Oeso-onderzoek waaruit blijkt dat wij een veel hoger percentage flexwerkers hebben dan andere Europese landen. Over tien jaar is de helft van onze werkenden flex. Flex was ooit bedoeld als schil om seizoens- en andere invloeden op te vangen. Maar overheidsbeleid maakte het een te goedkope manier van arbeid. ‘Willen wij een lagelonenland zijn? Met werkende armoede zoals in Amerika? Met veel onzekerheid?, vroeg Borstlap. Ik wankelde maar heel even. Nee, in dát land wil ik niet werken.

Columniste Marianne Zwagerman verving deze zomer Sylvain Ephimenco. Die is komende dinsdag terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden