Beeld Trouw

Column Abdelkader Benali

In Tanger gaan nikabs en naveltruitjes samen over straat

Een aantal jaar geleden verbood de Marokkaanse overheid de productie van de nikab. Het besluit was voortgekomen uit de strijd tegen het terrorisme. Gekleed in nikab wanen mogelijke aanslagplegers zich onbespied. Ik vond dat toen een vergaande maatregel, omdat ik de nikab best wel vaak zag in Tanger. Zou die politieverordening echt een eind maken aan een gewaad dat voor aanhangers van het salafisme, de zeer orthodoxe islam, een kernpunt is van hun geloof?

Salafisten willen terug naar de oorsprong van de islam toen het geloof, in hun beleving, zuiver op de graat was. Net als de sahaba, de volgelingen van de profeet Mohammed, imiteren ze het doen en laten van hun spiritueel leider.

Ik bezocht een aantal van hun websites om te zien hoe ver dat gaat. Dat gaat ver. Men doet niet aan hypotheken, want rente betalen is verboden. Omdat rente wordt gezien als woeker is ook het ontvangen van rente verboden – dus ook geen spaarbankboekje. Wie het fajr-gebed niet doet, het eerste gebed vlak na zonsopgang, en dus niet voor dag en dauw opstaat, is eigenlijk geen haar beter dan een hypocriet, het woord voor iemand die de islam alleen met de mond belijdt. Het liefst dient het ochtendgebed in de moskee plaats te vinden.

Zo’n regime betekent dat men bijna alle andere moslims wel moet afkeuren, want er zijn er maar weinig die het ochtendgebed op tijd verrichten, laat staan in de moskee. De raadgevingen op de websites vertonen een hoge mate van overspannenheid, maar hier en daar is er ruimte voor het afwijken van de regel.

Er is echter een zaak waar ze het allemaal over eens zijn: de mate waarin de vrouw zich moet bedekken. Gezicht en handen moeten bedekt zijn. Hier is geen discussie over mogelijk. De consensus over de nikab wordt omringd met pseudogeleerdheid en valse moraal. Het zou beter zijn voor de vrouw en voor de samenleving in het algemeen, die aan onzedelijkheid ten onder gaat.

Ook salafistische mannen flirten

Zoals altijd is het hemd nader dan de rok. Ook salafistische mannen houden van flirten, seks en er wordt vreemdgegaan. De Marokkaanse pers houdt ervan om over die escapades breed uit te pakken.

De Marokkaanse overheid handhaaft het nikabverbod niet en dus zie ik ook deze zomer tussen de mini-rokken en naveltruitjes de nikabdragers opduiken. Ze zijn stevig ingeburgerd. Het zijn trouwens geen boerka’s of chadors; alleen een westerling zou al die gezichtsbedekkingen op een hoop gooien.

Wel zie ik af en toe een Marokkaanse vrouw gekleed in een lange, zwarte jurk met de hoofddoek ovaal over het gezicht getrokken, zoals de sjiitische vrouwen in Irak die dragen. Dat heeft wellicht te maken met de toename van sjiieten, een geloofsstroming die ook in Tanger voet aan de grond begint te krijgen.

De nikabdragers vallen in drie groepen uiteen: de ontspannen Marokkaanse vrouwen die een nikab dragen, soms vergezeld van hun dochter in zomerse outfit, de nikabdragers uit de Golfstaten en de nikabdragers uit Europa. Die laatste pik je er meteen uit: hypercommunicatief en druk in de weer om de kinderen in het gareel te krijgen. Het mengt allemaal prima in deze stad. Maar dat de nikab tot zedelijkheid zou leiden is een gotspe. Op weg naar de markt zag ik een Saudische man flirterig aan een nikabdragende Marokkaanse trekken. Hij trok haar snel mee richting zijn liefdesgrot, ver weg van loerende blikken. Ver weg van God en zijn gebod.

Abdelkader Benali (1975) is schrijver. In 1996 debuteerde hij met Bruiloft aan Zee, in 2003 won hij de Libris Literatuur Prijs voor zijn Roman De Langverwachte. Om de wmodeeek schrijft hij voor Trouw een column. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden