ColumnStevo Akkerman

In Staphorst weet men zich zondig en kwetsbaar

Ik ging naar bed met de beelden van een strikte dominee op de kansel en ik werd wakker met de beelden van een roekeloze president op het balkon. Een reis van Staphorst naar Washington.

De beelden uit Washington waren die van een zegevierende strijder, Donald Trump, terugkerend uit het militaire ziekenhuis waar hij een verraderlijk virus had overwonnen. Hij rechtte zijn rug, rukte zijn mondkapje van zijn gezicht en ­salueerde, in eerste instantie naar de helikopter die hem had thuis­gebracht, maar via de camera’s natuurlijk naar het land en het volk dat toekeek. Wat een film!

Onbevreesd ging hij weer aan het werk. “Ik stond vooraan”, zei hij. “Als jullie leider moest ik dat doen. Ik wist dat er gevaar was, maar ik moest het doen. Ik was een leider.” Bij het verlaten van het ziekenhuis had hij al gezegd zich ‘twintig jaar jonger’ te voelen; hij had het beest verslagen en kon zijn landgenoten verzekeren dat ze niet bang hoefden te zijn: “Laat het virus je er niet ­onder krijgen, je zult het overwinnen”. Amerika was het beste land ter wereld, met de beste medicijnen en een vaccin dat elk moment kon ­komen. In het ziekenhuis had hij ‘wonderen’ ervaren, ‘wonderen uit de hemel’, en nu was hij onaantastbaar. Wat hemzelf betreft.

Gold dat ook voor Staphorst? “De angst regeert niet, God regeert”, zeiden de bevindelijke gelovigen van de Hersteld Hervormde Kerk. Ondanks alle consternatie in het land aarzelden ze niet om met zeshonderd man samen te komen, zonder mondkapjes, met gezang. In een kerk overigens die normaal gesproken 2300 zielen herbergt. En nee, ik denk niet dat ze zich onaantastbaar wanen.

Altijd tekortschietend ­tegenover de Almachtige

Het geloof van Trump – voort­gekomen uit ‘de kracht van positief denken’ en versterkt door het evangelische voorspoedsidee – maakt mensen groter dan ze zijn, de bevindelijkheid van de Nederlandse biblebelt doet eerder het omgekeerde. Hier weet men zich zondig en kwetsbaar, altijd tekortschietend ­tegenover de Almachtige. Geen trumpiaans triomfalisme.

Maar er waren dus ook nog beelden van een dominee. Het ging om Arie Huijser, predikant van de Gereformeerde Gemeente in Sliedrecht. Hij nam het in zijn preek op voor de geestverwanten in Staphorst en dat deed hij prachtig. Gedragen toon, veelbetekende stiltes, sprekende ­gebaren. “Het pleidooi gaat worden dat wij solidair moeten zijn met de wereld”, voorspelde hij. “Maar waarmee eigenlijk? Met de voetbal? Met stadion, met kroeg, met theater? Moeten wij zeggen: ‘Zij mogen het niet, wij doen het niet?’ Gemeente, ik hoop dat u aanvoelt dat dat onverantwoord zou wezen. We hebben al zo veel verkwanseld als het om Gods inzettingen gaat, moet dit dan ook nog opgeofferd worden op het altaar van de multiculturele samenleving?”

Daarin hoorde ik toch verwantschap met de man uit Washington. Waarom zou je solidair zijn met mensen die niet behoren tot je eigen groep? Op hun altaar offeren wij niet. Het is de stem van het Trumpje dat in ieder van ons schuilt, ook in degenen die doodsbedreigingen naar Staphorst stuurden. Jullie zijn ­anders, jullie deugen niet, wij wel, wij staan vooraan.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees ze hier terug. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden