Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

In mijn vriendenkring zitten veel Denk-stemmers van wie ik het niet had verwacht

Opinie

Abdelkader Benali

© Maartje Geels
Column

Mohammed, vriend en ondernemer, helpt me op zondagochtend bij het verhuizen van een bureau. Hij is wat in de media een liberale moslim wordt genoemd. Zelf zou hij dat etiket niet op zichzelf plakken. 

We zijn van de generatie die medelanders werden genoemd. Dat was in de tijd van Ruud Lubbers. En op een dag mochten die medelanders stemmen in gemeenteraadsverkiezingen. 's Ochtends vroeg toog mijn vader naar de stembus. Hij stemde op Lubbers. De partij van de migranten was toen het CDA. Bij het overlijden van de staatsman moest ik denken aan die eerste daad van burgerschap.

Lees verder na de advertentie

Mohammed woont in Amsterdam Nieuw-West, een buurt waar ik over een jaar ook inwoner van zal zijn. Het is het grootste stadsdeel van Amsterdam met relatief de meeste allochtone Amsterdammers. Tot groot chagrijn van de Nieuw-Westers wordt er in de media veel aandacht besteed aan de migrantenproblematiek van dit stadsdeel, het drukt elk ander verhaal weg. Mohammed heeft er weinig last van. Hij woont er met plezier. Zijn kinderen zeilen over de Sloterplas, er is overal groen en het drukke centrum is niet ver weg. Als we kijken naar criminaliteit dan moet ik toegeven dat er in mijn Rivierenbuurt meer afrekeningen hebben plaatsgevonden dan in zijn lommerrijke stadsdeel.

Er is een welbespraakte, dynamische generatie van Nederlanders met een dubbele achtergrond opgestaan

Nieuw-West is het stadsdeel waar met de landelijke verkiezingen Denk stevig doorbrak. Ze versloegen hier de PvdA. De gekleurde stem laat zich horen, werd er geroepen. Ik ontmoette toen een van de jongens die zich inzetten voor Denk; hij keek enthousiast vooruit naar de verkiezingen. "Dan gaan we oogsten." Het heeft lang geduurd voordat de migrantenpartijen doorbraken. Het heeft me altijd verbaasd dat in de tijd van Pim Fortuyn er geen tegenwicht kwam. Dat is nu anders. Er is een welbespraakte, dynamische generatie van Nederlanders met een dubbele achtergrond opgestaan. Hun stem op Denk is een proteststem tegen de continue brij van vooroordelen en stigmatisering. In Nieuw-West voorzie ik een grote steun voor Denk: ze geven de woede en het onbehagen van de tweede- en derde-generatiemigrant een politiek gezicht. In mijn vriendenkring zitten veel Denk-stemmers van wie ik het niet had verwacht. Men wil terugslaan in de politieke arena.

Zonder diversiteit wordt het onleefbaar

Ik ga niet op Denk stemmen, Mohammed ook niet. Wat me tegenstaat bij al die andere populistische partijen: het kapitaliseren op het gevoel van tribalisme. Het leidt tot de dood van democratie. Overal waar ik kwam, zag ik dat het niet zozeer religie maar tribalisme is dat voor de grootste ellende zorgt.

Wanneer mensen handelen vanuit het sentiment van de groep wordt daarmee al het kwaad van de groep geneutraliseerd. Vrouwenrechten, rechten voor minderheden, een beroep op het algemeen belang doen, het gaat allemaal overboord, want de pijn en trauma van de eigen groep is leidend. En in die polarisatie krijgen de schreeuwers de overhand. Gelukkig absorbeert het Nederlandse politieke systeem deze tendensen, daarom gaat de SGP zo lang mee.

Ik vind wel dat de migrantenpartijen een verantwoordelijkheid hebben naar hun kiezers. Het loont in verkiezingstijd om te polariseren, maar zodra dat stof is neergedwarreld, moet de gemeenschappelijkheid die we delen voorop staan. Alleen zo kunnen steden als Rotterdam en Amsterdam floreren. De realiteit is dat zonder die diversiteit het hier onleefbaar wordt. De allochtone stem overstijgt het tribale wanneer het wint aan geloofwaardigheid door overleg en debat. Zijn ze zich daar van bewust dan zou hun bijdrage aan de gemeentepolitiek weleens heel verrassend kunnen uitpakken.

Abdelkader Benali (1975) is schrijver. In 1996 debuteerde hij met Bruiloft aan Zee, in 2003 won hij de Libris Literatuur Prijs voor zijn roman De Langverwachte. Om de week schrijft hij voor Trouw een column. Lees ze hier terug, zoals deze: Schaamte hangt als een klamme deken over de Marokkaanse gemeenschap.

Deel dit artikel

Er is een welbespraakte, dynamische generatie van Nederlanders met een dubbele achtergrond opgestaan