OpinieKlimaatdebat

In het klimaatdebat zitten veel kenmerken van een verslaafde die wordt geconfronteerd met zijn gedrag

In de hele klimaatdiscussie zijn veel kenmerken zichtbaar van een verslaafde die wordt geconfronteerd met zijn gedrag, aldus lezer Hans Vullers.

Ik ben een verslaafde. Ben drie jaar geleden in een afkickkliniek terechtgekomen omdat ik niet kon stoppen met mijn middelengebruik. Verslaafd worden kun je aan bijna alles. Verdovende middelen, maar ook aan gedragingen, gewoonten, eten, seks, sporten, gokken, gamen, ­kopen en schoonmaken.

In Trouw ageert René ten Bos tegen ‘milieudictators’ (Letter&Geest, 16 november). Dat er mensen zijn die het goede voorbeeld geven door niet te vliegen en zonnepanelen aan te schaffen is goed, maar loop daar niet mee te koop want dat vindt hij ‘onverdraaglijk’. Hij haalt er nog wat Grieken en een Duitser bij om zijn punt kracht bij te zetten, maar ik lees iemand die een interne strijd voert met zichzelf. Hij vindt het prima als mensen bepaalde dingen doen, maar vertel hem niet wat hij moet doen. Ik als verslaafde had dat ook. Ik wist dat het slecht was, maar niemand moest er iets van zeggen.

Verderop in de krant geeft Beatrijs advies over al dan niet telefoneren. Mensen communiceren tegenwoordig via WhatsApp, social media of mail, want dan kunnen ze zelf bepalen wanneer ze reageren (controle) en is de interactie minder intens (afzondering).

Tegengestelde van verbinding

In de kliniek zei een counselor dat verslaving het tegengestelde is van verbinding. Na enkele jaren clean te zijn onderschrijf ik dat. In mijn verslaving zonderde ik me af en probeerde ik controle te houden, ook over dingen waar ik geen controle over had, zoals het gedrag van andere mensen.

In de hele klimaatdiscussie zie ik veel kenmerken terug van een verslaafde die wordt geconfronteerd met zijn gedrag. Ontkenning, rationalisatie, zelfmedelijden en anderen de schuld proberen te geven. Overal hebben we een goede reden voor; we willen niet korter douchen, want we zijn toch hygiënisch? We kunnen niet met het ov in plaats van eigen auto vanwege onhandige tijden, moeilijk of duur. We mogen best op vliegvakantie, want iedereen doet het. Vlees willen we blijven eten, want wat maakt het nou uit?

Ik denk dat veel mensen verslaafd zijn aan ons luie luxe leventje. De definitie van verslaving volgens een begeleider is ‘iets doen waarvan je weet dat je het eigenlijk niet, of minder, zou moeten doen, maar dat niet kunnen’. Veel mensen zijn onbewust verslaafd, en dat worden we ook gehouden. De verleidingen zijn overal; genot en gemak liggen voor het oprapen. Eten, vermaak en consumeren kost weinig in relatie tot de schade die het aanricht.

De oplossing? Ga bij jezelf na of je echt wel nodig hebt wat je doet of koopt. Kan het op een andere manier? Het is niet makkelijk om van een verslaving af te komen, maar verlost zijn is heel fijn. Dan weet je dat je het goede doet, in plaats van goed te praten wat eigenlijk slecht of schadelijk is.

Lees ook:

Klimaatmoralisten: de enge, zichzelf op de borst kloppende redders van de aarde

Je milieuvriendelijk gedragen: prima, vindt René ten Bos. Maar die ‘neem een voorbeeld aan mij’-houding is onverdraaglijk klimaatmoralisme. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden