Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

In een parallel universum doet de grasmaaier het wél

Opinie

Rob Schouten

Rob Schouten © Maartje Geels
Column

Soms beland je onbedoeld en ongewild in een parallelwereld die zich al die tijd naast de jouwe heeft opgehouden, maar waarvan je het bestaan alleen maar kon vermoeden of zelfs dat niet. Die der grasmaaiers bijvoorbeeld.

Laat ik mijn weg tot de grasmaaier kort schetsen. Wij hadden vroeger thuis een minuscuul tuintje met misschien acht vierkante meter gras dat niettemin soms gekortwiekt moest worden. Later las ik van martelingen waarbij het slachtoffer gedwongen wordt het gazon met een nagelschaartje te knippen, maar wij hadden een handmaaier en dat was al genoeg reden tot onmin, want wie moest het gras maaien, ik of mijn zussen? 

Lees verder na de advertentie

Ik kreeg de indruk dat ik als eerstgeborene en van het mannelijk geslacht volgens mijn ouders de van bovenaf aangewezen grasmaaier was en zo geschiedde. Geen wonder dat ik op latere leeftijd tuinen schuwde.

Halmen

Maar de wereld veranderde, mijn eigen kinderen gingen het huis uit, ik wilde van de stad terug naar de natuur en schafte mij, naast een boerenhuisje, een tuin met circa zeshonderd vierkante meter gras aan dat, toen ik het kocht, met halm en al boven de aarde uitstak. Een stedeling weet niets van halmen, maar ik voelde dat er iets moest gebeuren en ik kocht, nota bene bij een grootgrutter die daarnaast branchevreemde weekaanbiedingen had, een zogeheten benzinemaaier. Het ding deed het een paar jaar naar genoegen, maar gaf toen om onverklaarbare redenen de geest, waarna ik het hogerop zocht: de bouwmarkt, voor mij de hemel der grasmaaiers.

Maar de tijd zou anders leren. Twee jaar maaide het ding erop los, toen brak het startkoordje. Enfin, zoiets mocht geen probleem zijn. Ik keek op YouTube, waar een Engelsman mij voordeed hoe je zelf zo'n touwtje monteerde en haastte mij naar de bouwmarkt om à 2 euro een nieuw trekkoord te kopen. Nu even de kap van de motor eraf en het koord met knoop en al vastzetten, waarna ik weer fluitend verder kon. 

Ik peuterde voort, tot er opeens een enorme springveer van anderhalve meter uit de maaier schoot

Te diep

Maar de motor van de grasmaaier bleek onoverzichtelijker dan gedacht, dus pelde ik er met schroevendraaier en dopsleutel een nieuwe laag af. Nog zag ik niet hoe het zat en peuterde dus voort, tot er opeens een enorme springveer van anderhalve meter uit de maaier schoot. Ik mag dan een monteur van niks zijn, het was mij duidelijk dat ik te diep in de ingewanden was afgedaald.

Nu was het moment daar dat de Grote Grasmaaier mij moest bijstaan. Ik zocht zijn adres op internet op, hij bleek in een dorp ergens onder Amsterdam te wonen en geleek op Piet Bambergen, maar zijn mededeling was allerminst olijk. Het ding kon niet meer gerepareerd worden en bovendien, er zat een rottig Chinees motortje in dat de moeite van het herstel ook niet waard was. Hij gaf me in overweging een nieuw apparaat te kopen en dan een goeie, bij hem, wel twee keer zo duur. 

Dat is het ingewikkelde aan parallelle universums: je kent de wetten en waardigheden niet. Ik denk erover na, beloofde ik .Maar al voor ik de zaak verlaten had, draaide ik mij om en zei: "Is goed, doe maar". Want soms moet je er maar in geloven, dat het bestaat, een wereld waarin grasmaaiers het doen.

Lees hier meer columns van Rob Schouten.

Deel dit artikel

Ik peuterde voort, tot er opeens een enorme springveer van anderhalve meter uit de maaier schoot