Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

In één middag werd onze wijk groen en rijk

Opinie

Marjolijn van Heemstra

© Jörgen Caris
Column

Faysal kwam langs, met een rode stropdas en een topdeal voor de hele buurt. Als we allemaal overstapten naar een andere energieleverancier zou dat voor iedereen korting betekenen. 

Het ging om groene energie van Qurrent, dus het was ook nog eens beter voor de wereld. Als een eigentijdse verlosser ging hij van deur tot deur. Het was een warme dag, ik stond met de onderbuurman te bespreken welke planten we in onze gedeelde voortuin zouden zetten. Om ons heen zaten her en der buren op bankjes voor het huis, mannen zonder werk, die bij de eerste zonnestraal in de voortuin plaatsnemen om te kijken wat er op het plein gebeurt.

Lees verder na de advertentie

Er gebeurde niets, dus Faysal was een welkome afleiding. Zwetend plofte hij neer op de bankjes om over energierekeningen te praten. Hij had een vriendelijke zachte g en negenenvijftig collega’s die samen met hem onze wijk waren in getrokken. Niet makkelijk, vonden ze. Mensen waren een beetje cynisch hier.

Ons kleine stukje straat leefde op in Faysals aanwezigheid. Van een doodgewone verkoper werd hij de brenger van goed nieuws, winst, wie weet een beter leven

Een van de buurmannen zei dat hier de mensen wonen die altijd belazerd worden. Toen ik hem tegensprak keek hij me gelaten aan. Jij hebt een bakfiets, zei hij. En daar had ik niet van terug. Mensen met bakfietsen behoren hier tot een ander universum, ook al wonen ze twee huizen naast je.

Een beter leven

Faysal had een iPad bij zich waarop hij razendsnel kon uitrekenen hoeveel we per maand konden besparen. De berekening ging wat snel, maar de uitkomst was steeds hetzelfde: er was winst te behalen. Hij nam zijn tijd, kletste mee over van alles, nam limonades aan, en voor een buurman die Ayran moest halen voor zijn zwangere vrouw maar zijn portemonnee was vergeten zocht hij in zijn zakken naar losse euro’s. Ons kleine stukje straat leefde op in Faysals aanwezigheid. Van een doodgewone verkoper werd hij de brenger van goed nieuws, winst, wie weet een beter leven.

Je moet het wel willen, hoorde ik hem zeggen. Je moet het willen verdienen. Hij vertelde uitgebreid hoeveel deze baan hem opleverde, hij had een koophuis in Nijmegen. Faysals overhemd was oogverblindend wit in de felle middagzon en de buurmannen in hun tuintjes knikten instemmend. Ja, ze wilden het, de energie die Faysal verkocht.

In één middag werd onze wijk groen en rijk. Faysal vertrok pas laat in de avond, een tevreden man, op weg naar het vakantiehuisje in Volendam waar hij met zijn collega’s overnachtte. Morgen een nieuwe wijk in onze stad. Maar wij waren alvast gered.

Schrijfster en theatermaakster Marjolijn van Heemstra denkt na over geld en wat van waarde is. Lees hier meer van haar columns. 

Deel dit artikel

Ons kleine stukje straat leefde op in Faysals aanwezigheid. Van een doodgewone verkoper werd hij de brenger van goed nieuws, winst, wie weet een beter leven