column

In de nieuwe #MeToo-gedragsregels van Netflix lees ik de moslimse traditie

Naema Tahir Beeld Maartje Geels

Netflix wil zijn medewerkers beschermen tegen seksueel grensoverschrijdend gedrag, dit in de nasleep van de #MeToo-beweging. Dus komt Netflix met gedragsregels: omhels je collega niet te lang, flirt niet en kijk hen niet langer dan vijf seconden aan.

Bizar? Absurd? Zo werden de regels in de pers genoemd. Voor mij waren die regels erg herkenbaar. Ik las er namelijk de moslimse traditie in.

Zo is het traditie onder moslims om in publieke ruimtes de blik neer te slaan tegenover niet-verwanten. Dit geldt zowel voor de vrouw als voor de man (leve de gendergelijkheid). Het is beter voor je om de ander niet te lang aan te kijken. Beter om weg te kijken. Reserve in acht te nemen. Want dat is zuiverder voor je hart. Zo kom je niet op verkeerde ideeën. Zo kom je niet in de verleiding.

De Netflix-regels zeggen in wezen hetzelfde: wees terughoudend, dan ben je beter beschermd tegen ongewenst gedrag. Je hebt dus niet de vrijheid om te doen en laten wat je wilt. Je hebt je te beperken in gemengde ruimtes als je wilt rekenen op bescherming.

De Netflix-regels staan niet op zichzelf. Enige maanden geleden kwam de Amerikaanse vakbond voor acteurs in antwoord op de #MeToo-beweging met haar eigen gedragscodes. Een daarvan, de zogenaamde Richtlijn 1, raadt het filmproducenten en andere besluitvormers af om zakelijke afspraken in hotelkamers of privé-verblijven te maken, want dit zijn 'hoge risico locaties.' Moet je er als acteur (in het bijzonder jonge vrouwelijke acteur) toch heen, ga dan voor je eigen bescherming begeleid, aldus Richtlijn 1. Ook hierin lees ik de moslimse traditie: vrouw, je mag niet overal heen, want je bent kwetsbaar. Vrouw, je hebt iemand nodig aan je zij om je te beschermen.

Ook bekende, ik mag wel zeggen geëmancipeerde, feministische vrouwen spreken met dezelfde tong. Zo kwam Kate Winslet onlangs met een verzoek aan vrouwen om meer kleren te dragen, want al dat bloot trekt te veel aandacht en vaak is het het verkeerde type aandacht. Als je de juiste aandacht wilt, met andere woorden als je gewaardeerd wilt worden en interessante gesprekken wilt, dan bedek je je iets meer.

Dan Anne Robinson, de ultraberoemde Britse tv-persoonlijkheid, die binnenkort met een documentaire komt over modern feminisme. Ze is niet te spreken over het slachtofferschap van vrouwen rondom de #MeToo- beweging. Fragiel zijn ze, vrouwen die klagen over het slechte gedrag van mannen op de werkvloer. Maar wat moeten vrouwen dan wel doen? Wees erop voorbereid, aldus Robinson, dat de werkvloer, zeker waar mannen en vrouwen samenwerken, politiek en seksueel verraderlijk is - ook een tamelijk traditionele uitspraak.

Als laatste in het rijtje noem ik actrice Gwyneth Paltrow, een van de slachtoffers van filmproducent Harvey Weinstein. Wat had zij gedaan nadat Weinstein haar had lastiggevallen: ze vertelde het haar man, acteur Brad Pitt. Hij op zijn beurt zette zijn 'kracht' in om Weinstein te zeggen dat hij van zijn vrouw Gwyneth moest afblijven. Zijn mannen dan toch nodig als beschermheer van de vrouw?

Belangrijkere vraag nog: heeft het feminisme dan toch de traditie nodig?

Naema Tahir is jurist en schrijver. Voor Trouw schrijft ze om de week een column. Eerdere afleveringen daarvan vindt u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden