Column

Ik wil een ziekenhuis als hotel, de hele dag lekker niks doen terwijl je niks mankeert

Erik Jan Harmens. Beeld Jörgen Caris
Erik Jan Harmens.Beeld Jörgen Caris

Vorige week schreef ik dat iemand die ik ken in het ziekenhuis ligt. Als kind dacht ik dat dat een feestje was, in het ziekenhuis liggen, want je hoeft de hele dag niks te doen, krijgt eten en drinken, wordt gewassen of naar de douche begeleid en er hangt een tv boven je bed. Inmiddels weet ik beter, er wordt wat afgeleden.

Mijn respect voor verplegers en verpleegsters is nog groter geworden dan het al was. Via dit podium wil ik graag de groeten doen aan zuster Muriël. Ze is onvermoeibaar, altijd opgewekt, praat niet tegen haar patiënten alsof het debielen zijn en als we met de zieke een rondje door de gangen willen zegt ze: “Goed idee.” Ze sluit de zuurstofslang aan op een draagbaar flesje en hangt de zak met vloeibaar voedsel aan een haak boven de rolstoel. Blijkt na anderhalve minuut dat de patiënt helemaal geen zin meer heeft in een rondje door de gangen, dan zegt ze: “Geen probleem”, wisselt zuurstof en voedsel weer om en legt de wereldreiziger terug in bed. Zuster Muriël is een engel.

Tussen het hand vasthouden en aanmoedigen door, kreeg ik een idee: een hotel beginnen dat eruitziet als een ziekenhuis. De gast, die eigenlijk niets mankeert, krijgt de hele dag eten en drinken, wordt gewassen of naar de douche begeleid en er hangt een tv boven het bed. Met Netflix, Videoland, Film1, Fox Sports, een PlayStation én een Xbox. Soms komt een medewerker van het animatieteam langs, verkleed als verpleegster. Die vraagt hoe het gaat en dan mag de ‘zieke’ even klagen. Is ze weg, dan kan hij weer Fifa 19 spelen of ‘Modern Family’ kijken.

Er zijn meerdere redenen, waaronder ethische, om het plan nooit uit te voeren, toch zou ik een keer tegen de mensen in mijn omgeving willen zeggen dat ik ziek ben, terwijl ik me eigenlijk kiplekker voel. Neem ik m’n laptop mee en dat boek waar ik niet aan toe kom. Drink een kopje thee, eet een beschuitje. Doe ik normaal nooit, beschuitjes eten, nu wel. Als iemand vraagt of ik iets voor ’m kan doen, app ik terug: ‘Lig ziek op bed.’ Ik krijg een beterschapswens retour en ga verder met wat ik aan het doen ben, namelijk niks. Zuster Muriël zou zoiets nooit doen, zogenaamd ziek in bed liggen. Zij is een engel, ik ben maar een mens.

Schrijver en dichter Erik Jan Harmens over de prikkels die het druk maken in zijn hoofd. Lees hier meer van zijn columns.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden