null

OpiniePride

Ik wil als lhbti’er niet langer ‘trots’ of ‘proud’ zijn, ik wil gelijk behandeld worden

Met de terugkerende focus op ‘trots zijn’ lijkt de Pride de plank mis te slaan. Emancipatie van de LHBTI+ gemeenschap gaat niet meer over zelfacceptatie alleen. We moeten een volgende stap zetten, meent Danny Hoekzema.

Danny Hoekzema

Op de versierde boten in de Amsterdamse grachten zie ik vele slogans voorbijkomen. In het oog springt de leuze my gender, my pride van de Pride-organisator zelf. Maar ook slogans van ngo’s, overheden en bedrijven trekken de aandacht. Zo heeft belangenorganisatie COC onbeperkt trots bedacht, pronkt de Rijksoverheid met my country, my pride, fantaseert Mastercard met Being your true self is Priceless en dirigeert Booking.com kortaf Travel proud.

De woorden zijn gewikt en gewogen, maar lijken voorbij te gaan aan de eigenlijke reden waarom Pride nog altijd noodzakelijk is. Niet omdat mensen uit de lhbti+ gemeenschap toestemming of aanmoediging van deze organisaties nodig hebben om hun identiteit te omarmen, maar omdat zij als gevolg van het omarmen van hun identiteit dagelijks allerlei praktische en emotionele obstakels tegenkomen. Nóg trotser zijn biedt voor deze obstakels geen oplossing.

Veel voorkomend nekdraaien

Deze hindernissen uiten zich in allerlei situaties en zijn het gevolg van de onzichtbare ‘norm’ in onze samenleving. Bijvoorbeeld door de alledaagse vraag van een klantenservicemedewerker: ‘en wat is de naam van uw vrouw?’. Of door het nog veel voorkomende nekdraaien als ik hand-in-hand loop met mijn partner.

De obstakels zijn echter niet altijd zo onschuldig. Mijn man en ik zijn bij het vervullen van onze kinderwens grote barrières tegengekomen, simpelweg omdat we een homostel zijn. Anders dan een gemiddeld heterostel dat voor een ivf-behandeling met een zogenoemde ‘medische indicatie’ kan aankloppen bij een doorsnee-ziekenhuis, waren wij aangewezen op een particuliere vruchtbaarheidskliniek waarvoor we tienduizenden euro’s moesten betalen.

Daarbij is die medische behandeling nog maar het begin. Want nadat de kleine ter wereld kwam, kon zij niet direct bij de vaders ingeschreven worden want “dat gebeurt altijd op het adres van moeder”, was zij hierdoor niet aangemeld bij de GGD in onze regio (waardoor wij de eerste dagen veelvuldig de ggd moesten bellen om een hielprik aan te vragen) en werd de kraamzorg slechts door de verzekering vergoed “uit coulance”.

Ook hadden we geluk dat de rechter het gezag over onze dochter sneller dan gebruikelijk aan mijn man toewees “op voorwaarde dat de griffier en ik even in de kinderwagen mogen kijken”.

Niet voldoen aan de norm

Begrijp me niet verkeerd – wij zijn altijd enorm dankbaar voor iedereen die op dit soort momenten een oogje dichtknijpt, een regeltje ruim interpreteert of een uitzondering maakt. Tegelijkertijd markeren deze voorbeelden waarom een Pride-week nog altijd noodzakelijk is. Waar de burger die voldoet aan de ‘norm’ geen extra telefoontjes hoeft te plegen, geen behandelingen hoeft te betalen of advocaten hoeft in te schakelen, moeten mensen zoals wij dit wel doen. En dat niet één keer. Wij doen dit iedere dag opnieuw. In de hoop op een dichtgeknepen oogje, een uitzondering of simpelweg een (dure) behandeling. Nee heb je, ja kun je krijgen.

De organisatoren en veel deelnemers aan de Pride lijken echter voorbij te gaan aan deze alledaagse obstakels en blijven steken in het ‘nog trotser’ zijn op jezelf. Mijn ervaring leert: trots zijn helpt je niet verder als je voor de zoveelste keer de gemeente of verzekering moet bellen in de hoop op een uitzondering.

De volgende stap in emancipatie wordt dan ook niet gezet door de lhbti+ gemeenschap de opdracht te geven nóg trotser te zijn. De volgende stap wordt gezet door samen te strijden voor de aanpassing van maatschappelijke normen, systemen en het recht. Dat juist historisch gezien belangrijke instituten zoals COC en Pride Amsterdam deze boot missen, is zonde. Ik wil niet langer ‘trots’ of ‘proud’ zijn, ik wil gelijk behandeld worden.

Danny Hoekzema is oprichter van LHBTI+ platform Jong & Out

Lees ook:

Deze topsporters zijn open over hun lhbti+-identiteit. ‘Zichtbaarheid is zo belangrijk’

De groep topsporters die openlijk queer is groeit, maar het is nog steeds niet vanzelfsprekend. ‘Een moedige coming-out van een mannelijke homoseksuele topvoetballer kan bergen verzetten.’

Schrijver Pete Wu vaart mee op de eerste pan-Aziatische boot in de Canal Parade. ‘We laten zien dat we er zijn’

Voor het eerst vaart er een pan-Aziatische boot mee in de Canal Parade, zaterdag in Amsterdam. ‘Om te laten zien dat we er zijn en om discriminatie tegen te gaan’, zegt schrijver Pete Wu.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden